martes, 15 de mayo de 2018

Fin de semana 12-13 de mayo de 2018


Gran participación de nécoras a lo largo y ancho de este mundo, gran cantidad de kilómetros recorridos, eventos sociales, entrenamientos , quedadas, mucha energía gastada…..y pocas ganas de mandar novedades a la redacción de este blog.

No obstante, sí tenemos noticia de alguna de la actividad de fin de semana de nuestras nécoras

Y como no todo es correr, tuvimos una CARMA comida en la que lo pasamos de maravilla, seguida de una estupenda Asamblea General de socios


El sábado, nuestro compañeros montunos estuvieron haciendo su ya habitual ruta trailera por el Vixiador. Unos 16 kms (previos a las oportunas series)






Aurora estuvo con Óscar en Xinzo, y nos cuenta:

"Holaaa!! Pues este domingo tocó correr en el pueblo.
A pesar de que ayer estaba con muchos síntomas de estar pillando un buen catarro, hoy me levanté con el cuerpo un poco ploff pero con ganas de asistir a la carrera, no tengo todos los días la, oportunidad de hacer una carrera en Xinzo!
Allá nos fuimos Óscar y yo. Se ofreció a acompañarme y hacer conmigo la carrera, lo cual le agradezco muchísimo.
Se trata de un 10 km ahora homologado, totalmente llano, con lo cual le puse mucho empeño en la primera vuelta, pero son 2 vueltas, y en la segunda el empeño ya no era tanto, cada vez me parecía más larga.
Aún así entramos en meta siendo tercera de mi categoría (prohibido preguntar cuantas éramos). El sufrimiento resultó recompensado con un bonito trofeo de atleta local."





Nuestro compañero Anto nos cuenta sobre su prueba dominical

"Trail Galaica Pobra Caramiñal 
15,5 km +800m 1:32 min
7° General 2° Senior

Gran carrera disputada en la Serra Barbanza, en un terreno muy técnico, resbaladizo y con mucho toxo (quedaron bonitas las piernas.

Viendo que las nuevas zapas de monte responden muy bien, decidí arriesgar en toda la carrera, haciendo bajadas bastante buenas y las subidas siempre adelantando atletas.
Estoy en un momento que entreno sin objetivos y por sensaciones, disfrutando más y volviendo a los “orígenes”

También en Vigo hubo CARMA cita para rodar el domingo.

Nos cuenta Pancho:

CARMA rodaje junto a las nécoras Suso Conde, Miguel Ángel Fernández y Jose Antonio Rodríguez. Temperatura muy agradable para correr y orballo a intervalos.
Salimos de las pistas de Balaidos pero cambiamos el circuito de Mide por otro más costero tirando hacia el Bao, Samil, Beiramar y regreso pasando por Castrelos. Fueron 14 Km en 1h 05'07'' (4'40''/Km) empezando muy suave (5'20'') y en progresión hasta 4'20''. Desde el parque de Castrelos a trote.
TOTAL: 15,12 Km1h 10'33''.

 Begoña y Caramés también participaron en......bueno, ene sta redacción no tenemos claro dónde fue, pero sí está claro que Caramés, para no defraudar, volvió a subir al cajón




sábado, 12 de mayo de 2018

Semi-Marathon Genève 2018


Por Suso.


Cando corrín a miña primeira maratón no 2014 na Coruña, dixen que non viaxaría para correr, que tiña anos por diante para facer esas cousas. Por unha cousa ou por outra, en setembro de 2016 corro a Maratón de Moscú, en maio de 2017 a Maratón de Ratisbona (Regensburg, Alemaña) e neste maio de 2018 xurdiu a posibilidade de correr a Maratón de Xenebra, a Harmony Genève Marathon for UNICEF que tiña lugar o domingo 6 de maio. Precisamente esa fin de semana ía ir visitar a unha amiga a Xenebra, así que non ía desaproveitar a oportunidade. A pregunta era se 10 km, media maratón ou maratón. Esperei ata 10 días antes, porque a maratón da Coruña fora só hai 3 semanas. Por diversos motivos, pensei que o mellor era correr a media maratón. Así que me inscribín na Semi-Marathon Genève 2018.

Cheguei a Xenebra o xoves pola noite. Despois dun venres non moita calor pateando Xenebra e dun sábado lucindo a negra a 3842 metros de altura no Aiguille du Midi co Mont-Blanc de fondo, chegou un domingo quentiño quentiño (29º a mediodía) para correr a Semi-Marathon Genève.

No Aiguille du Midi

Espertei moi cedo, demasiado para non ser unha maratón, ás 5.45. Ducha, almorzo e ás 7.00 collín o bus para ir á saída. Cheguei cunha hora de antelación e con tempo, fixen 2 kms moi suaves con algunha progresión, raro en min (normalmente en medias apenas fago nada). Estou no primeiro caixón (sub 1h30') e bastante adiante (quinta ou sexta fila), vai ser unha saída rápida. A idea é ir a ritmo de facer marca e logo ver como evoluciona o corpo, pero arriscar un pouco para ver se é posible. Así que a idea é ir constante a 3'53"-3'55"/km.  

Dáse a saída. Os primeiros 6 kms son case completamente chás, pois só hai unha pendente moi pequena ao comezar o km 2 e outra de baixada ao rematar este mesmo km. Así que é un moi bo terreo para rodar. Os parciais que saen son os seguintes: (km 1) 3:54, (km 2) 3:45, (km 3) 3:51, (km 4) 3:48, (km 5) 3:52 e (km 6) 3:48.

O ritmo era máis rápido do esperado, pero ía moi cómodo e as sensacións eran moi boas (salvo pola calor). Así que decidín continuar e arriscar, non había nada que perder. No fondo, xa ía predisposto a que isto pasase.
Pode verse unha nécora á esquerda

Ao pasar polo km 6, xiro á dereita e primeiro avituallamento. Había que hidratarse ben, pois era primeira hora da mañá pero xa apretaba a calor. A auga estaba en vasos, así que non me cortei en baixar o ritmo e beber ben: km 7 en 3:56. O km 8 en 3:53.

O km 9 ten unha lixeira pendente descentente (3:46) e o km 10 lixeiramente ascendente (3:51). Ata este momento, toda a carreira discurre por longas rectas entre campos, normalmente asfalto pero algún pequeno camiño de terra ao lado do río tamén hai.


Xusto ao pasar por ese km 10, xiramos á esquerda e está o avituallamento. A calor aumenta e toca tomar xel. Así que decido facelo con calma para beber ben ao ser en vaso. De feito, fago varios metros a 5'10"/km segundo o gps. Despois do avituallamento volvo a coller ritmo pouco a pouco (demasiado rápido quizais) , este km 11 sae en 4'00"/km.

No km 11 comeza unha longa recta de 2 kms en clara baixada, con case 500 metros por un tunel, e comezo a ter un punto. Imaxino que será pola combinación de frenar, beber bastante e aumentar rápido o ritmo. Así que neste segundo quilómetro de baixada o paso bastante mal. Aínda así, fago o km 12 en 3.43. Pouco a pouco algo mellora, pero segue aí o punto. km 13 en 3:39. É moi rápido, pero estes dous kms son en constante baixada ata chegar ao lago.

Primeiro momento no que miro o reloxo e fago contas, teño moita marxe para facer marca, e mesmo pode que baixe de 1h22'.



Desde agora todo será chan ata o final, e ata o km 17,5 completamente recto bordeando o lago (onde chegaremos ao centro de Xenebra). Pouco a pouco acércome a un grupo que hai diante. Chegando ao km 17 adianto ao grupo e anímolle a un corredor co que compartira os primeiros kms da carreira: "Allez allez!". Estes kms saen como segue: (km 14) 3:50, (km 15) 3:51, (km 16) 3:50 e (km 17) 3:50
Metros despois do cartel do km 17 entramos no centro de Xenebra, e agora si, hai moitísimo público. Agora é cando hai que disfrutar! De feito, fago o km 18 en 3:43. Eu mesmo era consciente de que ía demasiado rápido, pero había que deixarse levar!



Xiro á dereita para pasar polo Pont des Bergues e comezan os primeiros síntomas de cansancio bastante de golpe. km 19 en 4:00. Alcanzo a dous corredores e me adianta outro. Entramos nunha longa recta, case sen público. Momento máis duro da carreira, as pernas van afogadas. Decido deixarme levar e recuperar un mínimo para poder disfrutar o final. Miro o reloxo e a ollo, por riba, as contas saen mesmo para baixar de 1h22'. Non me preocupo polo ritmo. km 20 en 4:10.



Entramos de novo no paseo do lago e aí recupero algo de forzas. É unha longa recta ata que hai un xiro de 90 graos de esquerdas para entrar no Pont du Mont-Blanc e recorrer os últimos 200 metros. Todo está feito, agora si que xa só queda disfrutar. Moito público. Animo e disfruto. Xa está, xa chegamos. Aumento o ritmo. Último xiro de esquerdas e ... caída!
Tropecei co pé esquerdo nunha das vallas que hai exactamente no xiro de esquerdas, na esquina. O corredor que ía xusto detrás miña esquívame e non hai problema. Eu levántome xa no comezo da recta de meta (a 200 metros da chegada) despois de rodar uns metros. Non miro nin que me fixen, só me pregunto "como te podes caer na última curva?"

Xusto despois da caída


Volvo coller ritmo pouco a pouco. Logo vexo que inda así ese km 21 o fixen en 3:55 (nin tan mal). Miro o reloxo de meta, e vexo que pese a caída, conseguino!



Tempo oficial: 1h21'19"
Posto: 52



Finalmente tempazo. Nunca pensei que fose a saír tan ben, aínda que antes da carreira a idea era saír un pouco modo kamikaze. Saiu ben.

Logo recoller a medalla. Auga, auga, e máis auga. Voluntarios cunha mangueira ofrécense a ducharnos, e mesmo se fixan na miña ferida e límpanme a sangue do nocello. Outro voluntario acércaseme e dime que vaia á cruz vermella. A verdade é que a organización espectacular, non só por isto, senón tanto antes da carreira con auga gratis, moitos baños, voluntarios informando en todo momento, gardarroupa ben organizado e moi bo transporte público. Unha carreira para recomendar sen dúbida ningunha. Ademais, cun perfil moi favorable para facer bos tempos.

Última foto no lago Ródano coa medalla e a ducharse e volver saír para disfrutar da maratón e dun domingo en Xenebra.



Moi contento polas sensacións, por como foi a carreira, polo tempo e, sobre todo, pola experiencia. Disfrútase moito no correndo no estranxeiro. Distinto a correr na casa, con outros matices e outros alicientes, pero sempre interesante.

Un honor lucir a negra polo mundo adiante. Xa virán máis, e mellores!

Apertas!
Suso

martes, 8 de mayo de 2018

Fin de semana 5/6 de mayo de 2018


Varias han sido las carreras en las que estaba prevista la participación de miembros del CARMA.

— Genève Semi-Marathon en Ginebra, Suiza
— Trail do Lor 
— 15 k Nocturna Ourense
— VI Corre por Salceda
— VOLTA A RÍA DE BETANZOS
—Trail Vila nova cerveira


Pese a no haber tenido noticias de todas ellas, estamos seguros de que nuestras intrépidas nécoras disfrutaron de lo lindo. Incluso algunos compañeros nos han mandado un breve relato de su experiencia

15 kms. Nocturna de Ourense

“Este fin de semana tocó nuevamente ir de carrera, fue una decisión tomada en el último momento, a pesar de que me apetecía mucho participar. Se trataba de los 15 km de Ourense.
Xan, Montxo, Aurora y Óscar.
Los 4 de Ourense

Esta carrera formó parte los 2 últimos años del Desafío 42 pero este año no sé si por fechas, falta de coordinación, o por la distancia con el resto de los lugares donde se celebrará el Desafío, se desvinculó.
El año pasado ya había participado y la conclusión fue que se trataba de una bonita carrera pero que no pude disfrutar. El día anterior había tocado una media maratón y por la noche, una carrera de 7 km, con lo cual el domingo ya la energía para disfrutar del 15 km era bastante justa.
Este año iba dispuesta a disfrutarla! El hecho de que fuera nocturna me gustaba bastante y, con la época postlesión que estoy atravesando, pensar en marcas sería ridículo, con lo cual el objetivo era disfrutar.

La carrera arrancaba del centro comercial, haciendo un recorrido de 5 km, pasando nuevamente por meta y haciendo algún kilómetro dirección a Oira, y completados los 5 km, nos dirijimos por un lateral del río hasta las termas de Outariz y, una vez allí, cruzando la pasarela, volviamos por el otro lado del río.

El recorrido bonito, con algún sube baja pero no difícil.

Por mi parte bien hasta mitad de carrera, allí ya la cabeza empezó a quejarse e hice el amago de parar, pero tuve la gran suerte de coincidir con una pareja que él me dijo: baja el ritmo y despacio pero sin parar! Y así hice, me pegué a ellos hasta meta. Reconozco que hubiera podido ir más rápida, pero tenía miedo de agobiarme y que me costara llegar, preferí disfrutar de esos kilómetros en compañía, así siempre se sufre menos.

Al final llegué a meta con la sensación de haber disfrutado de ese bonito recorrido: objetivo conseguido!

Ahora toca descansar un poco y entrenar, ya que el próximo domingo toca correr en casa!!!
Aurora

Llegada a meta de Aurora

"Por mi parte fui el sábado noche  al 15 k de Ourense, es la tercera vez que participo en esta carrera aunque la primera vez que es nocturna. Es una carrera con un recorrido sencillo pegada al río baja hasta la zona de las termas donde cruza y vuelve a salir. En principio esta carrera la afrontaba con la compañía de Xan, pero mi rodilla izquierda sigue quejándose tras los 101 Peregrinos, y aunque parezca raro estaba más cómodo a ritmos altos (seguramente porque pensaba menos en el dolor) así que en los últimos 3 km apreté todo lo que podía para llegar a meta y no alargar más la situación.
Oscar

Semi-Marathon Genève 2018

"Unha preciosa carreira cun perfil favorable e nun marco envidiable, os alpes suizos ao fondo! Saín a disfrutar e ser parte da festa anual do running de Xenebra: Harmony Genève Marathon for UNICEF (pois o prato forte é a maratón, pero ademais da media maratón, tamén hai carreiras para nenos ou un 10k o sábado entre outras).

Despois de correr hai 3 semanas a Coruña42 e de decidir esta mesma semana correr a media maratón aquí, o obxectivo era disfrutar. Pero apetecíame saír rápido e ver se podía aproveitar a inercia do bo estado co que cheguei á Coruña. Así que comezaría rápido para darlle unha alegría ao corpo, pois xa habería tempo para baixar, deixarse levar e limitarse a disfrutar.

Finalmente fixen 1h21'19" (posto 52 de 4925) según o cronometrador oficial. Non puiden pedir máis! MMP, pois baixei 1'08" a miña marca anterior e disfrutei moito, sobre todo do km 16 ao 19, onde se pasa polo centro e máis público hai. Un ambientazo!

Espero poder facer unha pequena crónica nos vindeiros días, sobre todo falando da organización e de como é a maratón por se alguén se anima nun futuro. Pero só darei un pequeno adianto, tiven unha caída na última curva ao tropezar cunha das vallas (a menos de 200m) para entrar na recta de meta. Aínda que iso non evitou que disfrutase da chegada na Pont du Mont-Blanc."
Suso
Suso finsher
(con su pequeño "accidente" de rodilla)


Carreira Popular Santa Mariña de Vincios

3000 metros en los que Patricia, pese al calor, salió a tope en las dos vueltas a un circuito de 1500 y consiguió un merecidísimo segundo puesto de la general.
Enhorabuena

 
Medalla de Patri en Vincios
Carreira Popular de Curtis

¿Qué noticias tenemos de esta carrera?
Pues que nuestro querido Caramés consiguió trofeo.
Caramés buscando sitio en la estantería


5K de Salceda

Montxo y Caramés estuvieron en Salceda
Y Caramés volvió a subir al podio. Primer clasificado local.
Está claro que va a tener que hacer sitio en la estantería para tanto trofeo.



JR y Begoña estuvieron en la Media de Betanzos

Begoña y JR.
Dos supercampeones


Dani fue al trail DO LOR (Quiroga) tardó algo más de 9 y media, por lo que leí los últimos km con bastante calor
Dani tras finalizar el trail do Lor (Quiroga)

J.M. Pedrosa fue a Portugal, a Vilanova de Cerveira. Parece ser que se tuvo que retirar tras una caída en el km 15. Un golpe en una rodilla. Esperamos que no sea nada, campeón.

Y los entrenos dominicales, claro.

Los compañeros de monte salieron el sábado por el Vixiador

¿Nuevo programa de Frank de la Jungla?
No, entreno de nuestros montunos


Pancho, José Antonio y Miguel Ángel ida y vuelta desde Balaídos hasta Mide, 16 kms suaves.
José Antonio, Miguel Ángel y Pancho antes de su rodaje "suave"


Y muchos más que, aunque no lo cuenten, seguro que salieron a devorar kilómetros y buen rollo, solos o en compañía, en asfalto o por el monte,  pero seguro que siempre disfrutando

Ultra Trail da Barbanza - 35 kms


Por JR

Vires acquirit eundo (“La fuerza se adquiere avanzando”) - Virgilio.

“La verdadera victoria no es la que se consigue tras una batalla ganada, sino la que obtenemos al aprender a levantarnos tras las batallas perdidas.” (Anónimo).

Sábado noche. Estoy nervioso. Lo noto yo. Lo percibe mi esposa. Nunca he corrido una distancia así. Sé que va a ser una prueba dura, por eso los nervios no me dejan conciliar el sueño. 
Cuanto más se acerca la noche más inquietud me invade. 
Sábado 3 a.m.. Sigo despierto y tengo que madrugar para la carrera más importante de cuantas he corrido hasta ahora: el “VI Ultratrail do Barbanza”, en la distancia de trail de 35 km. 

Domingo 8 a.m.  Salimos hacia Riveira. Apenas he dormido tres horas. De camino le comento a mi mujer que me gustaría dedicar este trail a mis compañeros del club C.A.R Marisqueiro por todo el apoyo y ánimos que me han brindado desde que llegué al club. Le parece una buena idea . 
Llegamos al punto de salida y el miedo, esa tenaza farisea, se empieza a apoderar de mi cuerpo, y empiezan a asomar los primeros pensamientos negativos: “No estás preparado”, “Te falta entrenamiento”,  “Estarías mejor en casa”,  “Tú no vales para esto”… El enemigo hace su aparición de forma prematura.
Dorsal en mano me dirijo hacia el arco de salida donde me encuentro a mis compañeros, los avezados Ramiro Álvarez y Alfonso Costas. Dos sonrisas tranquilizadoras. El poder de la veteranía. El calor del compañerismo.
Tras la foto de rigor, la #carmafoto, les comento que siento que necesitaba un mes más de entrenamiento. El poder de la veteranía habla: 
“Corre con cabeza; ve con cuidado y si tienes que andar, andas”.

Ramiro, Alfonso y yo mismo. Con compañeros así...

El consejo retumba en mi conciencia: “Corre con cabeza”.  De acuerdo. Tengo ocho horas para acabar la prueba, tiempo suficiente por delante. Mi objetivo es ese: llegar a meta y romper ese muro que me frena. 
Salgo sin prisas, a mi ritmo, sin pretensión de sobreesfuerzo.

El primer error lo cometo pronto. En el kilómetro 2 me detengo (une petite urgence, vous savez...) y pierdo de vista al grupo con el que corría. Soy ya el último del pelotón, pero no le doy importancia: mi propósito es acabar la carrera. 

Sigo hasta una cascada preciosa que reconozco de otras pruebas disputadas en la zona y enfilo una cuesta, sigo corriendo… De repente me doy cuenta de que no localizo las cintas de baliza. Me he perdido. De acuerdo:  doy media vuelta hasta la última baliza que vi, e intento buscar otro indicador para continuar… No lo localizo.
Me doy cuenta de que no debí separarme del grupo. La visión reducida que padezco por causa del glaucoma me la está jugando y, como no podía ser de otra manera, los pensamiento negros - mi enemigo acérrimo - aparecen de nuevo: “No vales para esto. ¡Retírate!”. Omito esas señales engañosas del ánimo empañado y, en ese momento, se levanta una ligera brisa atlántica que hace  bambolear una cinta naranja. Es la baliza. 
Consigo llegar hasta el primer avituallamiento. Me doy cuenta de que voy más lento de lo que yo creía, pero tengo el tiempo suficiente para completar el recorrido. 

En el cruce donde se bifurcan los itinerarios de las cuatro pruebas: ultratrail, trail, minitrail y camina aprecen de nuevo los pensamientos aciagos que intentan desanimarme. Casi sin saber por dónde, un miembro de la organización de la carrera aparece de algún sitio para darme ánimos y decirme que continúe, que siga las balizas… Pero de nuevo, mi falta de vista me la juega y paso de largo, sin darme cuenta de que dejo atrás la cinta indicadora. Tengo que volver sobre mis pasos y encuentro de nuevo al chico de la organización que me indica el camino correcto.

Consigo llegar al segundo avituallamiento después de varios kilómetros siguiendo el camino trazado. No he perdido de vista las balizas pero el dios Neptuno no me lo pone fácil y me envía una siembra de frío granizo. No me rindo y, retador, miro al cielo y grito con todas mis fuerzas: “¿Crees que me voy a rendir? No lo voy hacer. ¡Te estás volviendo viejo! ¡Antes me enviabas tempestades con olas gigantescas! ¡Movías la fragata como un barco de papel! Apedrearme no conseguirá que desista!” 

Unas orondas vacas frisonas gallegas me miran atónitas: “Un humano loco, un runner alienado”. (No les falta razón). 
La divertida estampa de la que soy protagonista se acaba pronto y vuelvo a la realidad: me he vuelto a perder. 

Busco con desespero la señalización y decido que, a partir de ese momento, iré mucho más lento, realizando tramos de baliza en baliza, afianzando el recorrido.
Llego a una bajada que me hace frenar en seco. Vienen a mi mente mis perros y cómo bajarían ellos esa ladera: a saltos. Guardo los bastones y, como uno de mis perros, desciendo en saltos de cabra, para enfilar el tercer avituallamiento. Parada. Y el gran Manolo Castiñeiras como siempre infligiendo ánimos. Intercambiamos varias palabras y unas risas, también unos bocadillos de Nocilla y un “¡Ahora nos vemos!”. Me desea suerte para el tramo final.

Desfilo por la pronunciada por una 'corredoira'. Estoy disfrutando: de bajar como un morlaco, del viento contra mi cara, de la música que está sonando, de no pensar…  Algo así es lo que deben sentir mis perros cuando corren sin un destino fijo, sólo por el gusto de correr… Y ahí cometo mi segundo fallo, y el que me remata. La estocada. 
Mi enemigo vuelve, pero esta vez no dice nada. Está silente, pero amenazante como es él. Sólo se ríe. Se burla. En la euforia de esa carrera  ladera abajo, me he vuelto a perder.

Esta vez, sin fuerza suficiente para deshacer los pasos dados, me rindo a la evidencia de que estoy perdido, fuera del trazado. Dejo caer los bastones mientras mi oscuro enemigo sigue con su bufonada. 
Grito de impotencia: “¿¡Por qué!? ¡Si iba bien! ¿Por qué me distraje?”.
Y tras ese grito, viene los más dolorosos: “¡¿Por qué tengo esta maldita enfermedad?!” 
En ese momento me rompo y lloro. Es mi enemigo el que habla por mí.
Llamo a mi mujer. Ella espera impaciente. Tiene desde ayer una mala sensación con esta prueba. Le digo que me retiro. No puedo ocultarle el llanto. 

Llego a la aldea de San Isidro, curiosamente al mismo pueblo donde se celebró el primer trail que abandoné. Y en eso minutos de espera, mientras ella me viene a recoger, mi odiado enemigo me machaca y me hunde cada vez más, hasta llegar a convencerme de que deje de correr trails.

Encarna, mi mujer, llega, se baja del coche y me abraza. Siento su calor; me reconforta. Pero, esta vez, mi enemigo negro se ha cebado conmigo y no soy capaz de levantar el ánimo. 
Mientras volvemos hacia Riveira mi esposa, que ha estado callada un largo rato, me dice:
“Si  hace falta, entrenaré y correré contigo. Quizá no trail, quizá no grandes distancias. Pero empiezo a correr contigo y seré tu lazarillo”. 

Sentado en el coche, cabizbajo, hundido, aquella frase causó el resurgimiento de mis cenizas, como el ave Fénix. 
Llegamos a Riveira, devuelvo el chip y notifico a la organización mi abandono. Y, aún abatido por la retirada, entramos en el mesón para comer. Allí, sentados, los mismos veteranos de la salida, Ramiro y Alfonso, empezaban su almuerzo al que nos unimos.  Me explayé contándoles mi vivencia. Y ahí, al calor del compañerismo, querido enemigo mío, noté que te empezabas a sentir incómodo y esquivo. Con cada palabra de ánimos, de vivencias, de experiencias, de ilusión relatadas por estas dos ‘almas de trail’ yo me iba sintiendo mejor, y tú, mi odiado enemigo, te hacías cada vez más pequeño. 

Y, entre tú y yo, como en la película 'Los Inmortales' de Russell Mulcahy, los dos sabemos que “sólo puede quedar uno”. 
Poco a poco me iba sintiendo mejor, recuperando el ánimo físico y anímico. Y al final, con el café de sobremesa, lo que te venció, la estocada que te condenó a la oscura gruta de donde no debieras salir nunca fue la frase de mi esposa. Esa frase que me había dicho a mí a solas, ahora la rubricaba ante dos magistrales testigos: “Seré tu lazarillo si hace falta”.
Ahí, en ese momento, perdiste la batalla, y te disolviste como un azucarillo en el café.

Y, mientras removía el mío decidí cuál iba a ser mi siguiente trail.

“La batalla más difícil la tengo todos días conmigo mismo”. Napoleón Bonaparte.

miércoles, 2 de mayo de 2018

Fin de semana laaaaaargo 28 abril/1 mayo


Fin de semana con puente incluido en el que algunas nécoras participaron en diferentes carreras (algunos hasta doblaron)

Algunas de estas carreras fueron…

101 kms peregrino (Ponferrada)

Óscar se apuntó a esta mítica carrera en la modalidad marcha individual, y esta es la mini crónica que nos envía


“Después de 4 meses de entrenamiento y algo más de 800 km entre carreras y entrenamientos, realizados en este año, con el único objetivo de afrontar en las condiciones más óptimas de esta prueba, la verdad es que no me puedo quejar.

El objetivo era finalizar, con un tiempo aproximado de 15 horas, sobre todo para evitar hacer demasiadas horas de noche, y al final puedo decir, objetivo conseguido.

Tiempo total: 15:24:02 nos daban 24 horas.

Puesto 86 de un total de 255 llegados a meta, esto conociéndome quiere decir que me fui al ‘trail’ adecuado, siendo un corredor más acostumbrado al asfalto el perfil ‘pistero’ fue propicio para quedar en ese 1/3 de la clasificación.

Las dudas eran muchas, como entrenar una distancia tan larga, como respondería mi cuerpo pasados los 40, 50 km, ¿?

Y la verdad es que sigo sin poder contestar, pero como decía al principio, OBJETIVO CONSEGUIDO.

Mis piernas aunque hoy doloridas también son conscientes de que no se trataba de una carrera técnica y salvo por alguna molestia en las rodillas están bastante bien.

Para quien se la plantee, comentar que la organización es bastante buena, los avituallamientos muy correctos y suficientes, especial mención se merecen los militares que estaban siempre dispuesto a ayudar en todo lo posible y siempre con unas palabras de ánimo.”



VI Ultra trail Barbanza (35 kms.)

Allí estuvieron J.R., Ramiro y Alfonso.
Parece ser que fue una prueba bastante dura, con mucho frío, granizo y viento. Dicen que tuvieron problemas con el balizado, hasta el punto de que J.R. se perdió. Afortunadamente todo acabó bien.


III Trail Monte Aloia

Nos cuenta Anto

Llegaba con miedo por una molestia tonta, y había riego de romper.

Decidí arriesgar y salimos a correr, sabiendo que podía hacer top5: mi objetivo de hoy. Pero al final ni molestias ni nada.

Carrera súper chula, con los 8 primeros kilómetros en ascenso pegado a la cabeza de carrera y muy bien de sensaciones y cómodo, pero ya en las bajadas fui más cauto, y sin arriesgar, y al ir sin perseguidores, me ediqué a disfrutar a ritmo alto.

No me queda más que dar las gracias a mi fisioterapeuta David Parada, por ser más que eso: un apoyo, un psicólogo y aportarme su opinión como si fuese mía.

También a los que siempre tienen una palabra o un mensaje cuando más lo necesita.

Ahora toca una semana de desconexión : 0 kms.
Anto

Y de Millara no tenemos crónica, pero sí tenemos dos documentos gráficos interesantes. Al principio no sabía si las zapas y las mallas aguantarían, y por lo que se ve….no aguantaron




III Carreira do Traballador (Tomiño)

Pues aprovechando esta festividad del día del trabajo, e celebró la tercera edición de esta carrera, y allí estuvieron Óscar, Aurora y Montxo

Pues hoy hemos decidido hacer un poco de deporte aprovechando el día festivo y entre lo poco que se ofrecía por la zona, hablando de carreras, entre un grupo de amigos, decidimos acudir a la I Carrera del Trabajador de Tomiño.

Como se trataba de la primera edición, no había referencias con lo cual, yo me fie de la información de su página de Facebook, interpretando que nos ofrecían un perfil bastante llano. Uff, a veces vivir en la ignorancia es lo mejor, hasta el último momento!! El resumen es  que se trataba de una carrera que ni lo llano era llano, ya que transcurría todo el recorrido con un continuo sube y baja, lo cual hizo que para mí fuera una carrera bastante dura. Pero, además, los 10 km tampoco eran 10 y se iban a 10,700 para prolongar aún más el sufrimiento de las patitas.

Suma de todo esto fue que el tiempo, evidentemente, no fue el esperado ni el deseado, pero hay que ver el lado positivo: bonita carrera, entrenamiento listo y fantástico día en compañía de buenos amigos!
Aurora

Hoy tocó la I CARREIRA DO TRABALLADOR, (Tomiño) se trata de un 10 km (bueno más  bien un 10,6 km, muy toboganero, en el cual era imposible mantener ritmos altos. al menos en mi caso ya que llegaba con las piernas aún bastante cargadas después de hacer los 101 Peregrinos hacía apenas 3 días, de hecho hasta hoy mismo por la mañana no confiaba en poder participar.
 Óscar