sábado, 1 de mayo de 2010

No hay quinto malo...


…y así fue, una vez más se cumplió el dicho y pude completar con éxito mi quinto maratón. Con esta intención me presenté en Madrid: finalizar, y a ser posible en buenas condiciones. De paso, también quería dejar atrás unos malos meses en los que no he podido correr como es debido, primero por las molestias y luego por la falta de ritmo después de tanto tiempo parado.

Pese a llegar muy corto de kilómetros, afrontaba este MAPOMA con una ilusión que no tenía desde mi debut en Barcelona. Para mí era un reto personal, pero esta vez no se trataba de una marca, tan sólo quería desquitarme y volver a sentirme maratoniano, aun a riesgo de sufrir más de lo debido. Por suerte, todo salió bien.

Y empezó a salir bien desde el mismo sábado por la mañana. Sobre las 12 me dirijo a la Feria del corredor, para recoger el dorsal, dar una vuelta por allí y saludar a los compañeros que también se desplazaron a Madrid, primero estuve con Bareixa y un poco más tarde con Banderas. Entre tanto, tuve tiempo para hacerme un estudio de la pisada, saludar a Jorge Teixeira y asistir a una conferencia, que finalizó antes de tiempo para hacer la presentación de los atletas, entre ellos el más grande: Haile Gebrselassie.

Después de la presentación, momento para hacerse unas fotos con él, y aprovecho la ocasión para hacerle una oferta formal: 2 Powerades (no pude ofrecerle más porque con el fichaje de Safardatxo habíamos tirado la casa por la ventana) y un par de cordones de triatleta, a cambio de correr para el CARMA, no hizo falta negociar mucho, agarró la negra con la mejor de sus sonrisas y accedió a inmortalizar el histórico momento. Un tío encantador.

El subidón me duró todo el día y ya por la tarde, me dediqué a pasear (a ritmo de jubilado) por las calles de Madrid, a la espera del gran momento.

El domingo me levanto a las 6:00, aunque ya llevaba unos minutos dando vueltas en cama. Cargo energías con un buen desayuno y cojo el metro hacia la zona de salida, donde había quedado con Banderas. En cada parada el vagón se va llenando de maratonianos, y poco a poco vamos superando en número a los noctámbulos que van tocando retirada.

Al llegar al Banco de España espero por Banderas y después nos dirigimos a Correos para la quedada… aunque al final la quedada fuimos él y yo.

Mientras buscamos un sitio para el último pis, vemos a Bareixa, nos deseamos suerte, y ya colocándonos en la salida se nos acerca Papabaloo, con quien compartimos los primeros kilómetros.

Este año, al compartir salida con los del 10000, el espacio se recucía a la mitad, por lo que tardamos 3 minutos en pasar por la alfombrilla. Los primeros 2 kilómetros son bastante tranquilos, vamos los tres juntos, de charla y buscando huecos por los que avanzar, pero cuando el grupo empieza a estirarse, cogemos ya un ritmo un pelín rápido para lo que yo pretendía. Al poco rato, escuchamos una gran ovación y desviamos nuestra vista a la derecha para ver qué pasa, y casi no nos da tiempo a ver lo que pasó: Gebre bajando La Castellana a toda pastilla pero con la soltura de quien hace un rodaje. Fueron sólo unos segundos pero ¡que gozada verlo correr!

Mientras tanto seguimos a lo nuestro, subiendo no tengo problemas para seguirles, pero cuando llegamos a la Plaza de Castilla decido que es el momento de descolgarme y hacer mi carrera, ya que antes o después acabaría pinchando. Así que me despido de ellos deseándoles suerte, y pongo a funcionar el motor diesel a un ritmo de 5:10 en ligera cuesta abajo que me resulta muy llevadero.

Voy pasando los kilómetros con total tranquilidad, controlando el Fore de vez en cuando para no pasarme de ritmo, y las sensaciones siguen siendo buenas. A partir del Km 14 comienza la parte más bonita: el paso por Chamberí, Fuencarral, Gran Vía, Puerta del Sol, Calle Mayor y Palacio Real. 6 Km abarrotados de gente animando sin parar, y en terreno todavía favorable para marcar un ritmo cómodo. Aquí es donde más se disfruta, tanto, que cuando me doy cuenta estoy otra vez por debajo de 5:00 sin apenas enterarme. Es una gozada correr así, pero decido que es mejor echar de nuevo el freno y continuar un poco más reservón, que aun quedaba mucho por delante.

Paso la media maratón en 1:48:32, algo más rápido de lo esperado, pero también con buenas sensaciones. A partir de aquí es una incógnita lo que pueda pasar, ya que no corría más de 21 Km desde la Maratona de Oporto, hace casi medio año. No sé que puede ocurrir primero, si tendré problemas musculares, si pagaré la falta de fondo físico o si directamente vendrá el hombre del mazo a visitarme…

Sigo con un ritmo conservador, intentando retrasar esos posibles problemas, y lo consigo hasta llegar a la Casa de Campo. Ya se ha terminado el terreno en bajada y empiezo a notar como el ritmo decae. Al principio lo veo normal, porque el terreno ya no es tan favorable, pero el caso es que en el Km 28 las sensaciones no son nada buenas, me noto muy pesado de piernas y mis pulsaciones se disparan por encima de 170, una zona peligrosa quedando todavía lo peor por delante. Además el sol ya aprieta de lo lindo, con lo cual el panorama no pintaba muy bien.

A pesar de todo, noto como voy adelantando bastantes corredores, con lo cual me automotivo pensando cosas como “tampoco vas tan mal” o “no pretenderías llegar como una rosa a estas alturas”. Para la forma en que llegaba a esta carrera, era lo normal, o incluso un poco mejor de lo normal.

Por suerte, esta mala sensación me duró unos 3 o 4 kilómetros, y curiosamente fue en la cuesta más dura del recorrido, la que sale desde la Casa de Campo hacia la Avenida de Portugal, donde empecé a recuperarme. Parece como si el repecho me reactivara de nuevo las piernas, y en la bajada posterior pude recuperar energías. También me ayudaron las glucosas y los geles que iba tomando cada 5 kilómetros y que parece que empezaban a hacer efecto.

“Sólo” quedaban 10 kilómetros y ya lo veía un poco más claro, pero seguía faltando lo peor. A partir del Km 35 la cosa se ponía seria y comenzaba la subida final hacia El Retiro. En este momento me encuentro relativamente bien, pero el ritmo vuelve a bajar poco a poco, intento olvidarme del Fore, pero no podía evitar mirarlo para ver cuanto me quedaba. Cada vez pasan más lentos los kilómetros, y me vienen a la cabeza los recuerdos del año pasado, ese interminable final echando las tripas en compañía de Beauvais y Mincha… como los echo de menos en esos momentos y que bien me vino aquella experiencia, para poder superar esta.

Poco a poco voy subiendo, intentado ahorrar energías pero sin que el ritmo caiga demasiado. Mientras el año pasado, veía con impotencia como me quedaba clavado y me pasaban un montón de corredores, esta vez era yo el que iba adelantando posiciones, y eso me animaba bastante. Aproximadamente a un kilómetro de Atocha, veo a dos ambulancias separadas por apenas 100 metros, atendiendo a corredores con oxígeno… ¡buff! intento pensar en positivo, que ya queda menos para llegar a la meta y ahora ya no me pueden fallar las fuerzas.

Al llegar a Atocha, un pequeño tramo de llano para recuperar y afrontar la última subida, la de Alfonso XII, después de ahí, 2 “eternos” kilómetros rodeando El Retiro hasta llegar a la meta. Todavía me quedan fuerzas para apretar un poco en el último kilómetro y finalmente llego en 3:41:22, con una satisfacción enorme por haber terminado bien.

Estratégicamente me salió una buena carrera, ya que de otra manera no hubiera podido acabar como lo hice, sin dejar de correr, y con un desfase de 4:18 entre la primera y la segunda media, que con este perfil, es como para estar satisfecho.

En la zona de llegada busco a Banderas, con el que había quedado en la barra donde repartían las isotónicas (las buenas, las de espuma blanca) y me lo encuentro todo feliz por su carrera, nueva marca personal y como después pudo comprobar, sub-3:30 con todas las de la ley. Enhorabuena, la marca la tenías bien preparada, pero luego hay que conseguirla en la carrera, y en este caso, el hecho de hacer tanto calor y debutar en un recorrido tan exigente, podían mandarlo todo al garete. ¡Enorme Banderas!

También buena carrera de Bareixa, que fue acompañando a un compañero del Alejandro Gómez, y después se quedó a unos segundos de conseguir un nuevo Sub-3:00. También pude charlar un poco con él mientras me recuperaba del esfuerzo, y el tío estaba como una rosa. Anda que no mejoraría si corriera con el CARMA…

Ya pasados unos días, compruebo con agrado que las molestias han desaparecido por completo, que la rodilla aguantó bien la prueba y que no me cuesta tanto bajar las escaleras como en otras ocasiones. Buena señal. Espero que este verano, pueda alcanzar de nuevo la forma que perdí a finales de 2009.

Ahora me tomaré unos días para pensar en la siguiente aventura, la que sea, pero siempre con el CARMA… sois de lo mejor.


Jeff


sábado, 24 de abril de 2010

El CAR MARISQUEIRO ficha a Gebrselassie

Hay fechas que marcan un antes y un después en la vida. El 21. Juli 1969 era uno de esos días. Neil Armstrong logró que el hombre pisó la luna por primera vez. Hoy, 40 años mas tarde, vuelve a ocurrir un momento histórico: El CAR MARISQUEIRO ficha a Haile Gebrselassie.

Acaba de finalizar la rueda de prensa para anunciar que el mas grande de todos los tiempos y el pequeño y humilde Centro de Alto Rendimiento de las Rias Baixas unirán sus caminos.

José Enrique (en la foto junto a Gebrselassie), en su función de Coordinador de Captación de Socios del CARMA, explicó como ha sido el proceso de la contratación y agradeció tanto al propio Haile, como a su patrocinador principal, Adidas, la buena predisposición para llegar a un acuerdo.
Según José Enrique, el CAR Marisqueiro trabajó duramente para llegar a cerrar hoy el acuerdo y, al
final de la pequeña ceremonia, entregarle al gran Haile lo que va a ser su nueva equipación – la mítica “negra”.


Al finalizar la rueda de prensa, Haile concedió su primera entrevista como CAR Marisqueiro a nosotros, CARMA-TV, así que aprovechamos la ocasión para charlar sobre su nueva etapa.

CARMA-TV: Haile, ¡Enhorabuena!
Haile: Gracias

CARMA-TV: ¿Que sientas ahora mismo?
Haile: Mucha alegria, sobre todo alegria.

CARMA-TV: ¿Que te supone poder vestir “la negra”
Haile: Hombre, ni te lo puedes imaginar. He ganado todo, he batido todos los records. Lo que me quedaba era poder vestir esa mítica camiseta.

CARMA-TV: ¿Nos puedes comentar brevemente como fue la toma de contacto?
Haile: Fue todo muy simple. Un día me llamaron al móvil: Hola Haile, soy Linkin Park.

CARMA-TV: ¿Y que pensaste?
Haile: Pensé... y ese quien es ??

CARMA-TV: Y luego ¿que pasó?
Haile: Lo hablé con Jos, mi manager. El sabía que quería realizar un giro en mi vida deportiva. Estaba siguiendo al CAR Marisqueiro desde hace tiempo en el foro de Correr en Galicia y la verdad es que su filosofía me encanta. Así se lo dije a Jos. A esas alturas, el dinero ya no impide que te realizas como atleta.

CARMA-TV:¿Habéis hablado ya de temas deportivas? ¿Sabes que calendario te espera?
Haile: Si, lo hemos hablado. A ver si puedo estar ya para el 10.000 de Cambados – pero la presentación oficial se realizará el día de la CARMA-ESCALADA.

CARMA-TV:¿Sabes cuales serán tus rivales sobre el asfalto gallego?
Haile: Si, vi a Hassan el otro día y me parece un atleta muy interesante. Luego viene Akka pisando fuerte – creo que entre nosotros tres estará el podio. Pero bueno, lo veremos en la CARMA-ESCALADA.

CARMA-TV: Y tus nuevos compañeros... ¿Tuviste la oportunidad de hablar con ellos?
Haile: A parte del presi y de José Enrique, estuve hoy en la feria del corredor con Banderas. Por cierto, le vi muy fino. Pero bueno, ya habrá tiempo para conocer a todos. Son una gran familia y han fichado bien por lo que me comentaron – y aún va caer algún galgo mas de Correr en Galicia. Así que si fuera por mi, la temporada podría empezar mañana ya.

CARMA-TV: A partir de verano vas a mudarte a Vigo. Conoces ya a Castrelos, tu nueva zona de entrenamientos.
Haile: Si, ya vi a Castrelos ..... el otro día por Google Earth.

CARMA-TV: Haile, tu lo has ganado todo, estuviste y todavía estás en lo mas alto.¿Porque el CAR Marisqueiro?
Haile: Tu bien lo dices – he ganado todo, pero nunca estuve en ningún CARMA-Campestre, desconozco el
CARMA-BUS. Me gustaría poder rodar sobre el Linkin-Memorial, etc, etc. Pero lo que mas ilusión me hace es poder vestir “la negra”.

CARMA-TV: Muchas gracias por esas declaraciones, Haile. BIENVENIDO A LA FAMILIA !!

domingo, 18 de abril de 2010

San Miguel de Oia - Mañana de debuts

Este domingo, una pequeña representación del CARMA participó en el Cross de San Miguel de Oia, que se celebró en el Parque Forestal de San Miguel de Oia, en las afueras de Vigo.

Desde ya mas de tres décadas se viene organizando este evento y, siendo sincero, ésta experiencia organizativa bien se notó durante toda la mañana.
Y tocaron varios debuts. Primero, tanto Roberto como servidor (Michael) debutaron en un Cross. Segundo, Lisa debutó como CAR Marisqueira en la carrera de pitufas (aunque sin la equipación al no disponer de una “negra” en XXXS).
Y, por último, hasta debutó Rubén... ya que la carrera de hoy ha sido la primera carrera en Galicia desde la Segunda Guerra mundial, en la que no participó activamente.

En cuanto a la carrera absoluta, los participantes sufrieron de lo lindo durante los 6km. Gracias a dios, no llovió mucho en los últimos días por lo que se podría correr incluso con las zapatillas de asfalto, aunque se veían incluso algunos compañeros con clavos puestos.

Finalmente me salió una media de 4:45 min el km, que no es ninguna maravilla... pero podría ser peor.
Roberto, que se le veía muy cómodo durante la carrera, realizó una media de aprox. 4:30 min/km.

Una vez finalizada la carrera absoluta llega el gran momento, las carreras de los pitufos (por separado).
Lisa, despues de recibir hasta en la propia línea de salida las últimas instrucciones de su entrenador personal, supo leer bien la carrera y no se lanzó desde principio, guardando así fuerzas para llegar a meta sin grandes dificultadas y así recibir su medalla de honor. Nada mas llegar a casa ya preguntó si mañana podía volver a correr.... así que... objetivo conseguido.

Lisa, instantes antes de su carrera con su amigo Derek.

Desde este lugar nos gustaría agradecer al SD Atletismo San Miguel de Oia todo el trabajo y esfuerzo realizado porr ofrecernos esa agradable mañana. Esperamos poder estar en la próxima edición y desde aquí animaremos a todos probar la experiencia de participar en un cross, y si puede ser en el Parque Forestal de San Miguel de Oia, mejor todavía.

Texto y Foto: Michael

miércoles, 14 de abril de 2010

Venciendo a Vig-Bay

Ai un ano debutei no medio maraton coa Vig-Bay,e despois de aquela,dixen que milloraria o tempo o ano seguinte, logo caeron a media de Vigo e a Media de Pontevedra con MP: 2:05:33 ( e o que ai) a cal queria superar este ano, pero por unha causa ou por outra este ano apenas corrin e menos adestrei, a miña primeira toma de contacto foi a Interrunning, cunhas sensacions fabulosas, logo viu a 10km do Cuvi, con molestias nun pe que me fixo parar, na de Padron as molestias forn tales que os 10minutos xa queria abandoar, pero a gran Tara, convenceume de que non e asi o fixen, a acabei pero moralmente mal.

O dia seguinte tras un CARMA dominical sen molestias con LinkinPark pola area de Samil,as sensacions xa eran millores, so quedaba unha semana e queria apurar cada dia pra adestrar, pero o domingo pola tarde chegou a "bomba", tras 7 anos e medio e 3 e medio de convivencia, a miña moza me deixa, deixame tocado, pasome 3 dias sen comer e apenas beber, solicito axuda sicoloxica xa que non me via con forzas de superalo, pero a gran axuda de LinkinPark e Fifthelement, fixeronme sair adiante e intentar disputar a VigBay, pra mais inri, o martes vou o dentista e deixame unha moa a media reconstruccion ata maña dia 13, e a dor e incrible,teño todo en contra pra VigBay:

Molestias no pe,molestias na moa, a dor da separacion e a inxesta diaria de antidepresivos e pastillas pra durmir. Chega o sabado, non corrin nada en toda a seman, pero tou contento, como se fora a a miña 1ª MARATON (asi a sentia), pola noite por respeto a carreira e a temperatura decido xear pasta e beber abundantemente 2L de isotonica, as 23:20 pra cama pra levantarme as 8

Chega o dia da carreira, tou nervioso, foto Kedada, foto do CARMA e coller posicion, ou sexa atras de todo
Arranca a carreira, tardo 3 minutos en pasar pola saida, antes de chegar a 1ª viraxe de samil, decido parar a mexar, era o momento, tras facelo, reincorporome a parte traseira da carreira, despidome de Tara e tras uns minutos, ZAS! pinchazo na espalda, Evidentemente veñome abaixo, pode ir algo peor, tiro para adiante, lento pero seguro, subo o lagares lento, pra non forzar o pe, xa que a dor soe ser en subidas, falo un rato curto con Xan de ris e sego para diante

Chego a costa de Canido, xa o tiña pensado, boto freo e a andar, non vael a pena forzar o pe por 30", no cumio sego correndo, sego o meu ritmo e vou xenial, disfrutando da carreira, adiantando a xente, animandoa, que non decaian os animos, chego a praia america, a calor xa e abafante, vou ben, pero xa noto certo cansanzo, non kero caer derrotado, e sigo correndo, na subidiña o final de praia america hacia Ramallosa, o pe molestame ¡Agora non,por favor! a dor pasa e chego a Ramallosa, ali recibo animos duns coñecidos (gracias TOÑO E EVA) e da moza dun compañeiro de traballo, a xente corea o nome do dorsal e me crezo, xa esta feito, pero empeza Sabaris, o sol cae a plomo, empezan a soar as ambulanzas, e empezo a ver a xente no chan, o panorama asustame e tras un pequeno flato, decido parar un chisco a andar, quero chegar enteiro, nese intre aparece LinkinPark, dame folgos, animame, dame Powerade e un gel, sigo pra diante, mais corredores no chan, moralmente xa vou tocado, pero a meta esta a 1km e medio, sego correndo, no ultimo avituallamento decido andar un pouco e hidratarme ben, chego a gasoliñeira e unha corredora do Alejandro Gomez no chan (logo chegou a pe a meta, noraboa) decido facer un ultimo esforzo, a falta de 400m dame un calambre na perna esquerda, so quedan metros, animanme os meus pais e vexo o crono:
2:21:53, paro a respirar e choro de alegria, conseguino, rematei a miña MARATON particular, tou derreado, pero co avituallamento alivia todo o cansanzo

Volta pra Vigo, ducha e comida post VigBay co CARMA, Admin e agregados cunha boa sobremesa.

Doulle gracias a:

- Julian Bernal (que DEP) polo seu exemplo de superacion
- A Pedro Nimo polo exemplo que me deu en Berlin a non abandoar por moi mal que este,ainda que a factura sexa cara
- A Tara,miña heroina e gran amiga
- A Tartarugo,por axudarme en moitos momentos de carreiras
- O CARMA enteiro por ser como son,unha xente estupenda
- A miña familia por axudarme nestes momentos
- E a todos aqueles que onte,animaban sen parar o paso dos corredores

Texto: Rubén (Safardatxo)
Foto: Billa (copiado del album de fotos de CorrerenGalicia.org

lunes, 12 de abril de 2010

La Vig-Bay acalorá

Este año tocó carrera durilla con el tiempo asfixiante. Todo un éxito de participación y la organización a gran altura. Somos muchos los que tenemos un especial cariño a la Vig-Bay. En mi caso llegó con mi primera participación en la edición pasada para considerarla, con el debido respeto a unos cuantos eventos más, la carrera más importante de Galicia y no sólo por participación. La carrera empieza semanas antes. Hay participantes que no le tienen el debido respeto a la distancia. Está claro que no castiga el cuerpo como una maratón pero 21.097 metros también requieren un mínimo de preparación. Lo dice un pastelero. No es cuestión de prepararse para ganar nada pero el cuerpo debe estar habituado a tiradas largas. Últimamente noto que hay personas que alegremente se “tiran al ruedo” y los excesos se pagan. Todos podemos vencer las medias maratones pero de igual forma debemos ir incrementando progresivamente las distancias a las que exponemos nuestros cuerpos. Se trata de “disfrutar” y no tanto de martirizarse. Creo que esta reflexión es especialmente apropiada ahora que se acercan Ferreirúa, Betanzos o Coruña donde puede hacer mucho calor. En esa línea la Vig-Bay no empieza el 11 de abril sino, en mi modesta opinión, unas cuantas semanas antes. Los miembros del CAR Marisqueiro realizamos el 28 de marzo la Previa Vig-Bay como un test en el que comprobar como nos encontramos de cara a la gran cita y a la vez compartir con otros adictos un entreno agradable de calidad. Después de aquel día en el que realicé la distancia en algo más de hora y media, centré mi objetivo con esperanzas de conseguir bajar mi mejor marca en la distancia (1:27:29) pero siendo consciente de que el perfil tampoco es el adecuado, “conformándome” con 1:29:00. En la medida de lo posible es importante seguir el ritual de las grandes citas y en ese sentido me decidí a realizar una escapa apresurada la mañana del sábado para recoger el dorsal. Otro elemento importante que me gusta cuidar es el llegar con tiempo, lo que te permite relajarte saludando correlegas y calentar con calma.



Los días previos la previsión metereológica hablaba de calor y cuide especialmente el tema de hidratación. El día anterior elaboré la estrategia. A grandes rasgos intentaría un ritmo los primeros 4 Kms a 4’/Km, los siguientes 10 a 4’20’’ – 4’30’’/Km para intentar hasta el final ir a 4’/Km. Como suele pasar en estos casos las circunstancias te ponen en tu lugar y es que esta edición resultó toda una prueba de resistencia en la que la mayoría no pudo mejorar marca.
Antes de afrontar la hora de la verdad toca la foto con los compañeros del equipo que van a compartir esta hermosa experiencia.




Me coloqué muy bien en la salida y a la altura del 2º Km. Cogí a Esther Pedrosa y Julia Vaquero y me marqué el objetivo de intentar seguirlas. Pocos minutos después decido ceder en el empeño porque queda mucha carrera y no aguanto con comodidad. Yo acudía en buena forma y hasta el Km 10 iba a ritmos que parecía creible la mejor de las expectativas.




En los siguientes 5 Kms ya pude observar que me era imposible mantener los objetivos y desde Playa América y su viento ligero de cara, unido al calor y el cansancio los parciales fueron incrementándose desde los 4’20’’ a los 4’30’’ con una sensación de llevar “fundidos los plomos” en los que vences la idea de echar a andar gracias al amor propio y los ánimos de la marea de animadores que hacen de esta carrera una prueba especial. Lo curioso era que aunque el ritmo bajara considerablemente tampoco notaba que me pasaran un gran número de corredores. La mayoría ibamos en reserva. Es más en los últimos kilómetros pasé a algunos compañeros que normalmente me sacan unos minutos.




Al llegar a los últimos 2000 metros saqué fuerzas y pude acabar a una marcha decente para unos 1:29:57’’. ¡Casi cinco minutos menos!

Tras la línea de quedada sólo queda recuperar el aliento, comer y beber, departir con los colegas y estirar. Comentaros que el día fue completo pues celebramos la tradicional comida post Vig-Bay.
En cuanto a los lunares de la prueba le veo difícil solución. El tema de la salida podría remediarse con los cajones pero veo el handicap de en muy pocos minutos volver a pasar por la línea de salida y si se hace de forma rigurosa requiere vallas y no sé si daría tiempo a despejar la zona. El otro gran problema, el de los gorrones se arreglaba realizando bolsas de corredor en la llegada pero eso requiere mucho trabajo previo. Por último un recuerdo para todos los que estais con problemas físicos para que os restablezcais en el menor tiempo posible, especialmente a ese pedazo atleta que tenemos llamado Pedro Nimo.

Beauvais

lunes, 5 de abril de 2010

Carma Dominical 04/04/2010

Una buena parte de los compañeros que estuvieron defendiendo ayer a “la negra” en la Carrera de Pascua de Padrón, se autocitaron hoy por la mañana a las 10:30 en el Verbúm de Samil para “soltar” piernas y, a la vez, acompañar al compañero Banderas en su entrenamiento de 30km de cara a su participación en el Maratón Popular de Madrid (MAPOMA).

Tuvimos la agradable sorpresa de una visita inesperada. José Antonio, conocido en CeG como “toniofrancia”, cruzó la Ría de Vigo para compartir unos 15km con nosotros en su último domingo antes de participar en el Maratón de Paris.

Otra visita, aunque mas habitual (por lo que menos sorprendente) pero igual de agradable, fue la de nuestro compañero Rubén, que junto a nuestro gran presi aprovechó la mañana para analizar sus molestias en la pierna.

Como suele ser habitual en las salidas del CARMA, muchas risas y un ambiente difícil de mejorar. Destacar que el compañero Banderas finalizó los 30km tal y como los había empezado..... como si lo de estar 2:45 horas por asfalto lo hace dos veces al día.....

Agradecer a José Antonio su visita. Mucha suerte en Paris, CAMPEÓN !!! Ya nos contaras.

La única nota negativa de la mañana es la de nuestro presi, que no encuentra el camino para arrancar una vez por todas. Mucho animo, compañero !!!

domingo, 4 de abril de 2010

Carrera Pascua Padron 2010

Una año mas, los miembros del CAR Marisqueiro nos desplazamos hasta la localidad de Padron para correr un clásico del calendario gallego, la XXI Carrera Popular de Pascua, con un precioso recorrido de aproximadamente 13'3 kms por las tierras aledañas de la famosa localidad de los no menos famosos pimientos.
Pero este año era un poco especial, ya que era la primera ocasión en la que lo hacíamos como un equipo, y como tal, organizamos el viaje, como siempre con precisión Suiza.
Michael, Fernando, Ramiro, Pancho, Jeff, los amigos Rubén y Ricardo.... y quien escribe, el fotógrafo (accidental) Linkin.

Instantes antes del inicio de la carrera

Después de un viaje pasado por agua, finalmente llegamos y eso si, encontramos el ya típico caos a la hora de aparcar, entre las casetas de la feria,los diversos "cacharritos" para los niños y las caravanas de "payasolandia", nos cuesta un poco encontrar sitio, pero hay suerte y los dejamos bastante cerca del pabellón.

Ya con los dorsales en la mano, tomamos un café mientras comentamos aspectos del equipo, y listos para cambiarnos y calentar...mientras caía una fuerte cortina de lluvia, ya habitual también en Padrón ( junto al agua fría de las duchas ).

Poco antes de la salida ya vamos encontrando caras conocidas, Tara, Tartarugo, Ardillaroja, Dr. Slump, Aficionado, Oliveira, Santiaguiño, Pipe, Montxo, Gallego, Irdam, Admin y un montón de compañer@s y amig@s mas de "Correr en Galicia".


La carrera a punto de empezar.

A la hora anunciada se da la salida y a correr !!



...a mi solo me quedaba ya esperar a que finalizaran para intentar recoger el momento de la llegada fotográficamente. La espera fue amena por la compañía de Ardillaroja, tambien en labores de reportera gráfica.

La carrera en si discurre desde la Plaza de Macías, que está localizada en el centro de Padrón, hacía el norte.Un total de 13,3km de rural gallego esperan al corredor con un perfil bastante asequible, aunque corriendo parece que uno no para de subir y bajar, las cuestas no tienen mucha dificultad.


Como ya se comentó, Padrón es, en cuanto a la organización de carreras, una apuesta seguro ya que ahí se trata de maravilla a los corredores.
La gran mayoría de los compañeros llegaron satisfechos a meta. Mientras los compañeros se duchan,mantengo una animada conversación con Jesus ( Admin ) y bajo una intensa lluvia ( de nuevo ) vienen a recogerme mis compañeros para realizar el viaje de vuelta a Vigo.

El resumen seria el de una buena mañana, distraida y agradable con el reencuentro con amig@s,que siempre es un placer..y aun mejor viendo como los miembros del equipo se muestran en buena forma para afrontar los proximos eventos. Enhorabuena a tod@s !!!....y yo sigo envidiandoos...de forma sana,por supuesto !!!

Texto: 99% Fran (Linkin) y 1% Michael
Fotos: Fran