| Foto cortesía Quique Blanco |
No somos los mejores, ni los que más corremos, pero somos un grupo en el que la calidad humana y las ganas de disfrutar del atletismo y de la vida son fundamentales
jueves, 25 de abril de 2013
Maratón Atlántica - Coruña 21 de abril de 2013
lunes, 10 de enero de 2011
San Silvestre Vallecana 2010 by Canido

Los dos "gallegos" del C.A.R.Marisqueiro,minutos antes de la salida de la carrera (David izquierda,Roberto derecha)
¡Hola! Para mi esta carrera ha significado mucho por su importancia a nivel nacional como internacional; también por el día en que se celebra, ya que sería la última carrera del 2010.
Las horas antes de la salida por el cuerpo tenía un hormigueo. Nervios tal vez. El motivo no lo sé, por si podía llover, o bajar la temperatura mucho y pasar frío.
A las 16:30 me reúno con Papabaloo, para intercambiar impresiones y dejar constancia de que dos miembros del C.A.R. Marisqueiro participarían en la San Silvestre Vallecana Popular. Nos despedimos ya que cada uno de nosotros salíamos de distintos cajones.
La carrera empezaba a las 17.30. Yo calenté como 25´ antes de situarme en la salida, esperando al comienzo de la carrera. Estoy con dos compañeros del equipo Floristería Carmen Sío. Les saco unas fotos, nos deseamos suerte y quedamos en el punto de encuentro de la meta, ya que todos estábamos en el mismo hotel y cenaríamos juntos.
Se aproxima la hora. La gente ansía salir a correr: la mayoría con la camiseta conmemorativa de color azul, muchos disfrazados de todo tipo de personajes, pero todos con unas ganas locas de que den el pistoletazo de salida. Antes de que den la salida veo a mi alrededor. Es impresionante ver la cantidad de gente que participábamos... unas 35.000 personas.
Las 17:30. Salimos. Tardo como un minuto en cruzar la salida. Allá vamos. Empiezo a trotar pero con mucha dificultad, ya que mucha gente de delante va a disfrutar y hacer disfrutar a los demás (sobre todo los disfrazados). Los primeros Km. el ritmo es lento pero a partir del tercero me embalo en dirección a Puerta de Alcalá. A ambos márgenes de la calle la gente nos animaba, aplaudiendo y gritando.
Llegando a la Puerta de Alcalá me encuentro con uno de los chicos del Carmen Sío. Voy con él unos Km. Vamos aplaudiendo a la gente que nos anima. Pasamos por la Puerta de Alcalá, Cibeles, Neptuno y Atocha, donde dejo atrás a este gallego del Carmen Sío. Ya quedaba poco, la parte más dura pero a la vez la mas entrañable ya que nos acercábamos a Vallecas. El ambiente en la calle sufrió un cambio radical, pero para mejor.
Mucha gente en la calle. Se estrechaba el pasillo por veces. La multitud nos gritaba, aplaudía, nos tiraban confeti, espuma, y en el 8 y medio nos esperaba un grupo de animación. ¡Cómo tocaban! Todavía recuerdo cómo se me puso la piel de gallina. Vamos, que a partir de ese momento a tope, ya que se tenía más campo para correr.
La llegada a meta increíble. Aunque acabe en subida y con curva, la gente seguía animando como si fueras el primero en cruzar la meta. Mi tiempo neto final fue 42´50 ´´, mi mejor marca en 10km.
Recomiendo participar alguna vez en tan prestigiosa carrera, tanto quieras correr como ir a pasártelo bien.
sábado, 1 de enero de 2011
I Cross Volta a Fortaleza (Valença)
El club, C.A.R Marisqueiro conjuntamente con la AEV (Asociación de empresarios de Valença) y con la colaboración de la Camara Municipal de Valença, tiene el gusto de invitaros al I Cross Volta a Fortaleza que se celebrara el día 20 de febrero a las 10h (hora portuguesa)
El circuito de la carrera, discurre en su totalidad por los alrededores de la fortaleza de Valença, constando de 3 vueltas con una distancia de 8500m.
El circuito discurre por varios tipos de terreno: adoquinado, césped y una subida espectacular con pequeños escalones, lo que hace del circuito un recorrido técnico y divertido.
Si queréis ver un reportaje completo del recorrido no tenéis más que pinchar aquí.
Para inscribiros, solo tenéis que entrar aquí.
Con el fin de que los atletas y acompañantes que asistan a la prueba conozcan un poco más el municipio de Valença, por la tarde se realizará una visita guiada por el interior de la fortaleza.
- La salida y llegada se harán junto a “Portas do Sol” en la fortaleza. El inicio será a las 10.00 (hora portuguesa) 11:00 (hora española).
- Los atletas se deberán situar en la zona de salida 10 minutos antes del inicio de la prueba.
- El recorrido se desarrollará sobre un circuito con piso básicamente de piedra (unos 2.000 m.) y hierba (el resto del prueba, unos 6.500 m.) por lo que no es aconsejable el uso de zapatillas con clavos. La organización no puede garantizar la cobertura en todo el circuito. Los miembros de la organización se reservan la posibilidad de descalificar de la prueba a cualquier participante si consideran que la condición física o su actitud así lo hiciera preciso Los participantes están obligados a informar de su abandono en el control de llegada.
- Está rigurosamente prohibido el acompañamiento de los participantes mediante el uso de cualquier vehiculo de apoyo. La inobservancia de esta norma implicará la descalificación de los atletas acompañados.
- Existe un avituallamiento líquido intermedio. Se dispondrán unos contenedores hasta 200 metros después del mismo para que los atletas depositen en ellos las botellas vacías, con el fin de no ensuciar la zona que rodea la muralla que es un monumento histórico.
- Todos los participantes deberán llevar el dorsal en un sitio visible hasta el final de la prueba, siendo descalificado el corredor que llegue a meta sin dorsal.
- El control de llegada cierra a las 12:00 h (portuguesas 13:00 h. españolas)
- La inscripción tendrá un coste de 3,5 € y el plazo par la misma va desde el 1 de enero hasta las 23:59 h. del día 17 de febrero. La misma podrá realizarse desde este enlace. La edad mínima es de 18 años cumplidos el día de la prueba. La organización puede pedir la documentación al atleta para verificar los datos. No se admitirán inscripciones el día de la prueba ni la participación de atletas sin dorsal. Recogida de dorsales: El mismo día de la prueba junta a la salida entre las 8:00 y las 9:45 (h. portuguesa) o entre las 9:00 y 10:45 (h. españolas)
- Trofeos: Recibirán trofeo los 25 primeros clasificados de la carrera. Trofeos especiales para las 3 primeras mujeres y 3 primeros hombres. No habrá premios por categorías. Los premios no son acumulativos, recibiendo siempre el de mayor categoría.
- Cualquier tipo de reclamación deberá ser realizada inmediatamente después del término de la prueba, para no interferir en el desarrollo de la misma, siendo necesario justificar documentalmente la edad y condición del atleta para poder acceder a los premios.
- En el polideportivo municipal, los atletas dispondrán de vestuarios y duchas (ver localización)
- La organización no se responsabiliza de los daños físicos, morales o materiales que pueda provocar esta carrera. 13. El desconocimiento de este reglamento, no exime de su cumplimiento. El no cumplimiento del presente reglamento, implica la descalificación del atleta, al igual que todo aquel atleta que no complete la totalidad del recorrido, circule fuera de los caminos marcados, no mantenga una actitud de respeto con el medio ambiente y los miembros de la organización, tire las botellas fuera de los contenedores preparados a tal efecto o no cumpla con su deber de auxiliar a un participante que así lo solicite.
- La entrega de trofeos se realizará a partir de las 12:15 h. (portuguesas) 13:15 h. (españolas) delante de a la Cámara Municipal de Valença. En caso de que las condiciones meteorológicas no sean las adecuadas la organización indicará un recinto alternativo para realización de la misma.
jueves, 30 de diciembre de 2010
San Silvestre Porto 2010
Curiosamente, y gracias a la San Silvestre de Porto, hemos podido participar en una San Silvestre antes de que llegue el 31 de diciembre. No solo es tradición que dicha carrera se celebre unos días antes de fin de año, tambien es tradición que tanto la carrera como la caminata cuente con una buena representación del C.A.R. Marisqueiro.

Se trata de un recorrido de 5km al que hay que dar 2 vueltas. Saliendo de la bonita Plaza del Ayuntamiento, se sube los primeros 2,5km practicamente sin parar, para luego, y durante la misma distancia, correr de vuelta a la Plaza cuesta abajo con unas "puntos" de desnivel a veces algo bruscos. Se pasa por meta con una espectacular recta/contrarecta final y luego lo mismo de nuevo.
Yo personalmente no se que castiga mas las piernas, el largo ascenso o lo de ir frenando en las bajadas para no arriesgar una caida dejandose la dentadura en el asfalto....
Una hora antes de la carrera, unos 1500 atletas iniciaron la caminhada de 5km que, por lo que me comentaron, debería ser muy parecida a la vuelta de la carrera. Entre el pelotón destacaba la presencía de Pili, Andrea, Yolanda y Rubén.
Luego, a las 19:30 tocó el turno de los corredores. Dada la gran cantidad de corredores (aprox. 2500), la salida se hizo muy espesa, de hecho mi grupo de combate (Antonio, Óscar y servidor), que salimos bastante atrasados, tuvimos que parar dos veces durante el primer km por el estrecho camino y la caótica salida, nos encontrabamos, de repente con un muro humano en el camino.
Muito obrigado!
Michael 29/12/2010
miércoles, 27 de octubre de 2010
II Bilbao Night Marathon
O día da carreira todo parecía conxugar a verba "éxito" xa que a temperatura era moi agradable (durante a proba oscilou entre 16 e 17º), nen chovía nen semellaba ter ganas de facelo, a brisa era moi doce, os ánimos inmellorables e o ambiente de festa vivíase pola cidade.
O primeiro km. faise imposible adiantar, así que disfruto do momento, da noite, do ambiente, dos berros e ánimos dos familiares e amigos. No segundo kilómetro xa se corre abondo e comezan as dores na perna esquerda, pero confío en que sobre o sexto me deixen tranquilo. Pasamos a Gran Vía arriba e abaixo, abarrotada de xente. Da gusto correr con este ambientazo. O ritmo alegre, sobre 4' 35''/km., faime pensar que haberá que ir baixando pouco a pouco a un paso máis razonable, pero xa estamos baixando cara á bocana da ría e todos o santos axudan. No sexto kilómetro paran, efectivamente, as molestias na perna esquerda, así que todo vai vento a favor.
Chegando ao km. 11,5 voltan xa as lebres que van diante de todo (eles levan xa case 17) e un pouco máis adiante crúzome co famoso Patxi Ros "o nudista" (do que xa oíra falar cando fixen a Behobia-Donostia e que da nome á famosa carreira nudista da praia de Sopelana) que o ano pasado rematou a primeira edición desta maratona en nada menos que 3h. 04' (posto 81), e que esta vez corría en compañía. Outro detalle curioso foi o dun corredor que fixo toda a carreira disfrazado de "Spiderman" con carapucha incluída... hai polos opostos.
De súpeto escoito detrás miña decir; "Olha. Montepío!". Volto a cabeza e miro a dous homes, un deles evidentemente é portugués porque leva as cores da súa bandeira na camisola. Dígolle que, en efecto, é o Montepío que coñecen. Pregúntanme que de ónde son e dígolles que de Vigo. Alucinan un pouco e comento que ademáis levo tamén comigo os restaurantes "Filha da mae preta" e "Peza Arroz" da Ribeira do Porto. Os seus ollos son coma pratos pero respostanme que eles son de Porto e coñecen o lugar. Seguen adiante e comentan que pretenden facer 3 h. 30'. Desexanme sorte e boa viaxe de volta. Contestolle que o mesmo para eles (por si acaso). Xa sei que eu non vou chegar no tempo previsto, pero ainda penso en chegar.
A perna dereita non ten problema, pero a esquerda semella un "colgajo" que vai porque non lle queda outra. Atópome en terreno illado e teño que seguir, cando menos, ata a pasarela peonil que une a Universidade de Deusto (marxe dereita) co parque que hai diante da nova biblioteca da mesma (marxe esquerda) do prestixioso Rafael Moneo. Chego ata ela e cruzo a estrada cara á ría. A xente que hai perto da pasarela anima aos corredores que seguen pasando. Eu avanzo case entre bágoas e subo como podo, pasiño a pasiño, chanzo a chanzo.
Chego á zona de meta e pído auga (aclarando que me retirei) e danme unha bolsa completa (mazá, auga, isotónica, ensalada de lata, brik de caldo, bocata, cereais... ¡¡mimadriña!!) e ofrecenme unha medalla de "Finisher" que inicialmente rexeito. Pensoo mellor e acéptoa como regalo para os meus fillos e como recordatorio para que o vindeiro ano non esqueza que teño unha cita ineludible coas rúas desta fermosa e acolledora cidade do norte.
Fotos: todas obtidas da web da propia carreira.
martes, 5 de octubre de 2010
Se a montaña non ven ao CARMA...
O caso é que hai unhas poucas semanas algúns de nós participamos no único maratón de montaña que hai por estas terras... e iso que hai unhas cantas carreiras de montaña famosas e dignas de mención, pero só unha ten a honra de lembrar ó vello Filípides. Penedos do Lobo é, ademáis, recoñecida a nivel nacional como unha proba merecedora das máis altas calificacións en canto a percorrido, dureza e fermosura. Por algo forma parte do Circuito Alpino de carreiras de montaña xunto co famoso Galarleiz, o Jarapalos e o Maratón Alpino Madrileño... casi nada, vamos.
Esta vez participamos tres membros xa oficialmente recoñecidos no CARMA (Jeff, Banderas e
Montxo) e outros dous que naquel intre ainda non o eran (Toniofrancia e Miguelbn) pero que xa levaban dentro metida a semente do noso equipo: a amistade por enriba da rivalidade; o amor polo deporte máis sinxelo e natural; o feito de disfrutar do ambiente antes, durante e despois das carreiras; e a capacidade de sacrificio persoal para axudar aos compañeiros nos momentos malos... o espíritu CARMA elevado á máxima potencia.Desenvólvese esta carreira polas terras montañosas da Serra de Queixa, atravesando parte dos
concellos de Trives e Chandrexa de Queixa, o que supón un desnivel acumulado de 3.133 ó longo dos 42 km. e pouco, pero especialmente concentrado en tres puntos: a subida do cortalumes que caracteriza os km. 12 a 14, prolongada un pouco máis ata case o km 16, ainda que con menor pendiente; a baixada atroz e rapidísima por un sendeiro estreito, serpenteante e cheo de mato e pedras soltas entre os km. 29 a 31 que nos leva ó pobo abandonado de Parada; e a durísima ascensión aos Penedos do Lobo, non tanto pola pendente que ten ou pola temperatura que xa acompaña aos corredores a esas horas da mañan nesta ladeira orientada ó leste senón polo cansanzo que xa acumulan as pernas logo de 35 km. de carreira, de outros 2 longos km.O día presentouse fresco ainda que amenazaba con elevar as temperaturas nas horas centrais
do día ata case os 30 grados en algúns puntos do percorrido, e de feito na saída a meirande parte dos participantes levaba gorra para o sol ó mesmo tempo que usaba braga no pescozo. O ambiente na saída parecía unha festa. Todo eran saúdos, apertas, nervios, abrazos e desexos de boa sorte para os compañeiros e rivais a partes iguais... outra das peculiaridades deste tipo de competicións nas que se vive un ambiente de camaradería envidiable. As fotos de rigor son testemuña silenciosa do que comento.Saímos con puntualidade británica cara ós 42 km. con ritmo alegre pero coa cabeza pensando nos puntos críticos. Así e todo un despiste a menos de 10 minutos de carreira fixo que metese o pe errado no lugar que non debía. Mal comenzo para unha carreira tan longa e onde os tobillos son tan importantes. Pasaron voando os kilómetros fáciles na boa compañía de Montxo e do seu compañeiro Homedenejro, pero ahí estaba o cortalumes. Acabouse a festa e tiven que meter a reductora. A perna esquerda respondía mellor do esperado pero a costa era moito maior das que estou afeito a subir (e iso que preparei montaña) e tiven que deixar marchar aos meus compañeiros e ver cómo me pasaban ducias de corredores. Definitivamente isto iba a ser máis duro do que eu pensaba, pero abandonar non forma parte do meu vocabulario habitual.

A piques de rematar a ascensión saúdame con voz alegre alguén pola miña dereita. Era Toniofrancia, ao cal había ben de tempo que non miraba. Seica chegara tarde e saira de último, pero viña como unha moto. Díxome que viñera a facer un adestramento de calidade en montaña,
xa que o seu obxectivo era a vindeira Transcanaria (unha proba de trail moito máis longa e dura que ésta que estabamos facendo) e como o seu compañeiro de adestramentos estaba lesionado andaba solo. Díxome que se quedaba comigo, e así foi. Ata o derradeiro metro non
deixou de acompañarme, apoiarme e axudarme anímicamente, e ben que llo agradecín, porque houbo momentos en que houbera abandonado de non ser por él. Non cheguei a decirllo, pero sí que o pensei varias veces... na Media maratón e, sobre todo, en Paradela antes da subida aos Penedos do Lobo.Chegados ao cumio da Cabeza de Manzaneda semellaba que todo iba rodado, pero faltaba unha segunda metade que, según dixeran, era moito máis dura. Así foi. A baixada inicial non era perigosa nen dura, pero fíxose algo lúgubre porque esa parte do monte ardera pouco atrás e o cheiro a queimado no narís borraba o sorriso que a beleza da paisaxe adoita poñer na cara dos amantes da montaña. Logo viría a baixada estrela da xornada. Como sempre, fun quen de ir adiantando máis xente da que me adiantou a min (somentes unha muller) mentres durou a costa abaixo. Toniofrancia seguía alí, pegadiño a min a pesares de que,
según él, o seu non son as baixadas. Polo camiño pasamos a un rapaz que seica torcera un tobillo e para o que xa había pedido un equipo de rescate. En Parada comprobamos que acababa de chegar un helicóptero da Garda Civil de montaña e un rescatador cruzou connosco. Dixémoslle a qué distancia estaba o ferido e seguimos camiño. No avituallamento había outro rapaz tirado no chan víctima tamén das pedras soltas na perigosa baixada que viñamos de pasar.Trotamos suaviño o resto dos kilómetros ata Paradela, un sube e baixa sen demasiadas complicacións que transcorre por lugares absolutamente deliciosos: entre bosques, prados, regatos e suaves colinas. Logo, en Paradela, avituallamento líquido e sólido abondo e un intre de respiro. Queda por diante a peor das costas e xa o sol queima nas costas. Fotos de rigor gracias ao compañeiro de adestramentos de Toniofrancia e moitos ánimos.

Saimos de Paradela entre calellas case abandonadas ó seu destino, e apenas a 500 metros vemos a ladeira que temos que subir. Manchiñas de cores salpican unha senda apenas visible. Uns levan bastóns, outros só as súas pernas, e todos cansancio e sufrimento. As miñas pernas están moi cansadas, cada paso que dou teño que animalas a seguir. Especialmente duro é mover a perna esquerda, que xa viña tocada da casa, e cada vez que a subo penso que vou ter que cantarlle algo para ver se así se anima. Paro unha, dúas, tres, catro... Ata seis veces teño que parar a respirar, estirar algo as pernas e ollar o que xa deixamos atrás para darme moral. Se miro adiante igual o
penso dúas veces e deixo todo. Tonio dime que estea tranquilo; que non hai presa; que se non chegamos en 5 horas e media xa chegaremos en 6; que o peor xa pasou e que pense en que cada vez queda menos. Dígo que sí e iso me reconforta. Seguimos adiante e volvemos a ter a compañía do seu compañeiro, que nos tira máis fotos e nos comenta que xa case chegamos arriba. Ten razón. Un kilómetro máis e xa estamos no
avituallamento do km. 38, xusto ó pe doutro pequeño cortalumes (éste non lle chega á planta do pé ao primeiro que tivemos que subir nin en pendiente nin en lonxitude) que superamos con relativa facilidade.Arriba de todo atopamos unha pista de terra que
nos leva, subindo só un pouquiño, ata a vertical da meta pero por enriba. Escoitase a megafonía ao lonxe e iso da ánimos para trotar un pouco. Non queda nada pero os metros non dan pasado. Ninguén por diante á vista xa. Por detrás tampouco se mira a ninguén. Nós ao
noso, que é chegar o mellor posible para a foto. O choio xa está feito, unha baixada á dereita, un xiro ou dous máis e xa estamos. Collo a Toniofrancia da man e as elevamos en sinal de victoria. Sacamos as gorras para saír ben na foto e sorrimos. Toniofrancia aplaude. O meu sorriso non pode ser máis significativo: gañamoslle; vencimos á montaña; costounos case seis horas, pero cumplimos o obxectivo; chegamos sufrindo máis do xusto pero fixémolo.
Tanto ten chegar máis tarde que outro.
Hai que chegar vivo e gozando do intre.
Hai que ter espíritu CARMA.
Entrada:Banderas.
miércoles, 29 de septiembre de 2010
O português... Que "carago" faz o português aqui???
O companheiro Mincha (talvez ele mesmo surpreendido) rapidamente me pôs em contacto com o nosso Presi... Confesso que o ambiente, diferente, do CARMA me deixou surpreendido, um ambiente alegre...de boa disposição e camaradagem, muito diferente do que estava habituado... o meu lugar estava encontrado, sendo o meu "debut" na prova de Corrubedo... Tão rapido entrei no vosso mundo e tão bem fui acolhido...e eu que pensava que da vossa parte iria ter a questão...Mas que carago cá vem fazer este Português?? Mas como dizia tão rápido me integrei que achei que poderia fazer algo por esta familia...
domingo, 19 de septiembre de 2010
Campañóóóóóóóóóóóóó
Y ahora.... a entrenar!!
Michael
18/09/2010
domingo, 27 de junio de 2010
¡¡ EL PRESI HA VUELTO !!
Lamentablemente, el CAR Marisqueiro sufrió algunas bajas inesperadas a última hora por lo que nuestra participación ha sido bastante menos numerosa de lo esperado.
Tuve el honor de pode acompañarle durante todo la carrera y la verdad es que iba de menos a mas. Apunto estaba de dejarlo sobre el km 3, pero al final se iba encontrando cada vez mejor para incluso gastarse los últimos 700 metros a un ritmo de 4:09 - casi como antes !!
Después tocaba hacer cola para recoger la camiseta y la comida y ya se veía al presi con otra cara - se notaba que se acababa de quitar un peso de encima. ENHORABUENA PRESI !!
Por cierto, ayer compartí por primera vez aprox. 1,5 km con Evaristo, uno de los nuevos fichajes para la próxima temporada. Me sorprendió gratamente. Parece ser que la negra si da alas.
Una aperta, meus
Michael
miércoles, 14 de abril de 2010
Venciendo a Vig-Bay
Arranca a carreira, tardo 3 minutos en pasar pola saida, antes de chegar a 1ª viraxe de samil, decido parar a mexar, era o momento, tras facelo, reincorporome a parte traseira da carreira, despidome de Tara e tras uns minutos, ZAS! pinchazo na espalda, Evidentemente veñome abaixo, pode ir algo peor, tiro para adiante, lento pero seguro, subo o lagares lento, pra non forzar o pe, xa que a dor soe ser en subidas, falo un rato curto con Xan de ris e sego para diante
2:21:53, paro a respirar e choro de alegria, conseguino, rematei a miña MARATON particular, tou derreado, pero co avituallamento alivia todo o cansanzo
Volta pra Vigo, ducha e comida post VigBay co CARMA, Admin e agregados cunha boa sobremesa.
Doulle gracias a:
- Julian Bernal (que DEP) polo seu exemplo de superacion
- A Tartarugo,por axudarme en moitos momentos de carreiras
- O CARMA enteiro por ser como son,unha xente estupenda
- A miña familia por axudarme nestes momentos
- E a todos aqueles que onte,animaban sen parar o paso dos corredores
Texto: Rubén (Safardatxo)
Foto: Billa (copiado del album de fotos de CorrerenGalicia.org
domingo, 7 de marzo de 2010
Entre 10 y 42 kms hay :.......1.149 !!!!!
viernes, 22 de enero de 2010
Meia Maratona Manuela Machado ( Viana do Castelo )
Exactamente, la prueba a disputar es la XII edicion de la media maraton en honor de una de sus mas ilustres conciudadanas,la celebre fondista portuguesa Manuela Machado, campeona del Mundo de maraton en 1995 en Goteborg y con una mejor marca personal en los 42 kms de 2:25:09 en Londres '99.
Desde luego para nosotr@s es un placer y un orgullo debutar en esta ilustre prueba, seguro que nuestr@s participantes dan lo mejor de si mismo, dentro del objetivo marcado por cada un@, bien sea la media maraton, o la caminhada.......asi que os contaremos con todo lujo de detalles como fue la prueba, estad atentos !!!Por ahora sólo las fotos... más o menos colocadas en algún sitio.
Los carmistas Beauvais y Mincha enfilando la recta de meta.
Roberto, más conocido como Canido, machacando el pavés de Viana con sus pisadas.
Ramiro (Agüita) que no tuvo su día en Viana do Castelo.
Y Banderas, que sufrió como un perro del 17 al 20 pero aún así quedó satisfecho.




