sábado, 3 de septiembre de 2011

CARRERA ANDAR E CORRER – BAIONA –21 agosto 2011 by Papabaloo



La verdad es que esta carrera tenía algo muy especial para mí. Después de casi 6 meses volvía a ponerme la camiseta del CARMA, la mítica negra. Han sido 6 meses en los que he tenido que cambiar las zapatillas por los biberones, los dorsales por pañales, y los horarios de entrenamientos por horario de tomas. Así que después de una moderada vuelta a los entrenamientos durante este verano y con la vista puesta en alguna de las “clásicas”, me decidí a volver a la competición con esta sugerente prueba en Baiona.

Fue una gozada volver a encontrarse con los compañeros del CARMA y volver a hacerse esa foto de grupo (¿o es mejor decir de equipo?) que luego guardo en el disco duro y que de vez en cuando me gusta volver a mirar para recordar esa carrera. Para la foto estuvimos Tara, Tartarugo, Safardatxo, Canido, Cacho, Beauvais y un servidor, aunque luego pude ver también a Pasitos, Fran Mallo, Toñito y Miguelbm. En la foto también estuvo Bruno, sin duda futuro digno fichaje del CARMA

Las sensaciones al salir fueron tremendas. Echaba mucho de menos los aplausos antes del pistoletazo, los buenos deseos de la gente, las bromas, el sonido de las zapatillas en el asfalto. Me sentía bien, muy bien. Y ahora…a disfrutar de Baiona.

Las primeras cuestas no me pillaron de sorpresa. Algo había oído, algo comentaba la gente sobre una cuesta bastante dura, exigente… Me lo tomé con tranquilidad. Tanta que en un momento dado alguien me dio un toque por la espalda y me dijo : “despierta”. Eran Canido y Miguelbm. Estaba tan absorto en mis pensamientos que no me acordaba de que estaba en una carrera, y que se supone que hay que esforzarse un poquito ¿no?. Me desperté, me reí e intenté seguirles. Y lo conseguí, vaya si lo conseguí. Les seguí durante el resto de la carrera (¿A qué distancia? Ni idea, pero juro que iban por delante de mí).

Yo iba bien de todos modos. Y de repente aquello que empieza a picar para arriba, y empieza la cuesta, y sigue, y sigue… ahora sí que lo único que se oye son las zapatillas. No hablamos, nadie habla, sólo la gente que está a los lados de la carretera, que nos anima, nos aplaude, nos dan agua con las mangueras desde sus casas.

Hace calor. Mucho calor. Alguien dice que llegamos a los 32 grados.

No sé lo que duró la subida. No sé el tiempo que me llevó hacerla ni cuánto medía. Aunque llevo mi Garmin no quise mirarlo. Sí pensaba que menos mal que no acostumbro a correr con pulsómetro, porque en ese momento lo habría reventado (o me habría asustado al mirarlo).

De todos modos, aunque la cuesta no terminaba nunca ahí seguía yo, al tran tran, sin preocuparme, poquito a poco. Y acabó, como suele ocurrir.

Y a partir de ahí, bajada.

Una bajada bonita. Me gustó, sobre todo porque a partir de ahí ya conocía el terreno. Y al llegar a la orilla del mar me empecé a ver con fuerzas, sabiendo que quedaba poco y que iba bien, aceleré y empecé a adelantar gente (al menos es la sensación que tengo).

Y una vez más me ocurrió lo que tantas veces, que la carrera se acaba y me quedo con la sensación de que está muy bien, pero que podía haberlo hecho mejor. No importa, estoy feliz. He vuelto a las carreras, he vuelto a la competición.

E igual que siempre, antes de cruzar la meta repito como un mantra los nombres de mi familia. ¿Cómo siempre? No. Ahora además de Gloria, Yago y Pablo, digo el nombre de Óscar, y les dedico mi carrera.

Y qué tontería, me emociono.

Fotos de Andar y Correr 2011

domingo, 21 de agosto de 2011

Mi primera victoria en Baiona


Si hay una carrera,en la que las opiniones siempre coinciden,es esta,carrera espectacular y ambiente envidiable
Creo que fue en el 2002 cuando empeze en esto de las carreras,en esta misma,solo por probar a ver que tal se me daba,ya que habiamos ido toda la familia a ver a mis sobrin@s correr.
Aquel año,me plantee el objetivo,de terminar por debajo de la hora,y lo consegui,pasaron los años,y en mi planificacion de las vacaciones,siempre contaba con la fecha de esta carrera
No falte a ninguna edicion corriendo hasta el año pasado,cuando algun gracioso del concello planto un obstaculo en la via,asi que toco ir de fotografo
Este año,me lo pense bastante,iba a ir,o de fotografo o de copia barata de atleta,al final decidi esta ultima opcion,aunque el reto era dificil,me iba a plantar en la salida sin entrenar,ni competir desde el 15 de mayo en aquella gran Maratona dos Gordos.Lo unico que podria contar como entrenamiento seria las rutas traileras durante el Trail del Monte Pindo y la preparacion del Trail Serra do Galiñeiro del GMTA.

El sabado por la noche,preparo la mochila como las grandes ocasiones,coloco el dorsal en la camiseta,ceno bien y queria descansar algo ante el reto que se avecinaba.Una llamada de cierto miembro del club,me deja con la duda,aunque la oferta era tentadora,tenia que hacer el sacrificio

El dia amanecio perfecto para correr,asi que por lo menos,no iba a pasar demasiado
calor.
Tras ver las carreras de las categorias menores con triunfo de las 2 pequeñas de la familia,posado para la foto de equipo y marcho camino de la salida,donde Tara y Tartarugo ya me tenian reservado un espacio en la parte trasera,algo asi como 4 metros cuadrados (sigo diciendo que por detras,hay sitio,delante estais apretados)
Calentamiento (de lengua) con ello y mi hermana que tambien volvia a las andadas.Colocacion de mi juguetito,la GoPro,y a partir de ese momento,el centro de las miradas de la carrera
Comentarios sobre la camara que escuche:

-Mira ese lleva una camara,que guay
-Donde lo colgaras?
-Hola (y saluda a la camara)
y alguno mas...,frikis!!! jeje
Empieza la carrera,sobre 2 minutos entre que dan la salida y paso por la linea de salida,cojo velocidad de crucero mientras sigo de charla con Tara y Tartarugo,pero al llegar a la 1ª cuesta,prefiero ir a mi ritmo,quiero probarme,mas de un año sin correr mas de 7km,hoy es el dia D
Aguanto bien las primeras cuestas,bajada a Baiona otra vez,gran ambiente en la calle Carabela La Pinta,y empezamos las subidas miticas de esta carrera.

En el Km 3,primera rampa,decido frenar e ir andando,no merece la pena correr para escarallarme,falta muuuuuucho.Se empiezan a ver las imagenes tipicas de esta carrera,las mangueras,me refresco con ellas (error) y continuo caminando,paso el primer avituallamiento,pido cerveza (nunca tienen :( ) y sigo,al poco me coge Tartarugo,pero en cuanto el camino se hizo mas comodo,meti ritmo y a correr.Al poco veo a lo lejos a PentaMan,al que poco a poco voy cogiendo,llegada al 2º avituallamiento y ya paso de pedir cerveza,ya se la respuesta.
Al poco rato,empiezo a notar un pequeño flato, derivado de mojarme el pecho en la subida (mismo error que mi primera VigBay) freno y voy andando hasta recuperarme,quiero llegar a la parte final en condiciones,a partir del km 7 empiezo a notar las piernas pesadas,algo normal,no me importa,mi cabeza quiere correr,y eso es lo que manda.
Enfile la parte final,desde el Rocamar hasta Baiona,con ganas de darlo todo,a mitad de camino,otra vez el flato,ando,y continuo camino de Baiona,se que no voy a llegar al 100%,pero por lo menos,afronto la recta final con fuerzas
Tiempo final 01:06:14 y con la sensación de haber ganado la carrera
El pie no me dolio,el gemelo que se me suele cargar mas de lo habitual por intentar aliviar el dolor del pie,no se cargo de forma excesiva,y tras un masaje en linea de meta,practicamente recuperado
Asi que creo que empezare a planificar ya el
Safar´s Quest!!!

lunes, 27 de junio de 2011

Un maratón familiar

Participar en el maratón de Toral de los Vados rondaba por mi mente desde hacía dos años debido a su proximidad geográfica. Ya antes de correr el de Barcelona tenía claro que en septiembre iría a Berlín con lo que estaba cubierto el cupo de 2 maratones por año que hice en el 2009 y 2010 pero la experiencia positiva en la ciudad condal y la buena forma física que mantuve me hizo tomar la decisión de acudir a esta pequeña localidad leonesa de poco más de 2000 habitantes y que, con sus diferencias en cuanto a perfil, suponía volver a realizar un maratón de tipo familiar, de esos en los que participan 200 o menos corredores, en el que corres el riesgo de quedarte solo en parte del recorrido, y que recorren carreteras secundarias.
En un principio afronté la preparación bajo dos premisas: ir a disfrutar de la prueba a ritmos cómodos sin objetivo de tiempos y no seguir un plan de entrenamiento específico. En los 3 meses siguientes al maratón de Barcelona seguí acumulando un buen número de kilómetros y comprobando que seguía manteniendo un buen estado físico. Por eso a medida que se acercaba el 19 de junio pensé en una meta más ambiciosa: intentar MMP saliendo a arriesgar. El último mes decidí poner como referencia el último mes preparatorio para Barcelona pero centrando los ritmos de carrera entre 4’15’’ – 4’20’’/Km. Otro factor que me animaba era el perfil favorable que tiene.
El 18 de junio llegué al mediodía a Toral junto a Canido (Roberto). El desplazamiento es inferior a 3 horas pero el sentido común aconsejaba dormir la noche previa en Toral y así estar más descansado. Después de comer una siesta y recogida de dorsal (increíble: por 10 eurillos: camiseta técnica conmemorativa, botella de mencía, bote de castañas en almíbar y comida post maratón). La cena la hicimos en Ponferrada a base de pasta y a las 11 nos fuimos para la habitación (en caso de no conseguir dormir por lo menos se está en posición horizontal)
El domingo me levanté poco antes de que sonara el despertador. Como era de esperar fue una noche de dormir ligero y a las 5:50 ya estaba en pie. Después de desayunar toca ponerse el traje de faena y el calentamiento cortito que ya haré bastante distancia después. Una de las ventajas del hostal en el que me alojo es que está a escasos 20 metros de la salida por lo que me da tiempo de subir a escasos 5’ del inicio de la prueba “a visitar a Roca”.
La logística del cronometraje demora el disparo de salida un cuarto de hora. Son minutos en los que intentas distraerte charlando con el gran número de colegas gallegos que participan y en los que estás deseando empezar no solo por la tensión sino pensando que va a hacer bastante calor y cuanto antes salgamos antes llegamos.
Una vez empezamos, aplico el plan previsto y, aunque se inicia el recorrido en cuesta, salgo fuerte. El ritmo vivo se ve favorecido porque no hay aglomeración de compañeros en los primeros metros. Los dos primeros kilómetros salen cerca de 4’00’’/Km.
Con todo voy controlando el cronómetro y desde el tercer Km ya me sitúo en los planificados 4’15’’/Km y lo más interesante es que consigo conectar con un corredor y no ir solo. En el Km 5 se nos une otro. Son los primeros Km y la frescura te permite el exceso de ir hablando. Es así como compruebo que voy con dos acompañantes de lujo, ambos de 51 años, que suelen realizar menos de 3 horas. Se trata de Celestino Sebastián (por ejemplo 2 horas 42’ en San Sebastián en 1997) y Santos Llamosas (dos veces ganador del maratón de Ourense, 127 maratones en los últimos 5 años y que con 47 años hizo 2 horas 34’).
En el Km 10, a la altura de Cacabelos, hay una cuesta que me fuerza. A partir de ahí ya no voy tan cómodo. El ritmo de 4’15’’/Km poco a poco se me hace duro y al llegar el Km 17 dejo ir a mis acompañantes. Las sensaciones no son buenas y faltan 2/3 de la prueba. Para más inri me encuentro en plena recta interminable con el desgaste psicológico añadido de comprobar como se van alejando mis antiguos acompañantes. Me intento animar al comprobar que los km pasan a ritmo inferor a 4’30’’/Km y que muy poco a poco voy recortando a Jose Antonio Capelo (ADAS Barco). En ese sentido me digo que no voy tan mal pero soy consciente que no estoy cómodo y la prueba es que algún corredor me sobrepasa. Al poco de salir de Ponferrada conecto con Capelo y en los siguientes 10 Kilómetros nos alternamos en la función de tirar del otro.
Intento hacerme mentalmente fuerte pensando en mi familia y sobre todo en mi madre a la que dediqué mi primer maratón y cuyo hueco intento llenar con un maratón tras otro. La musculatura va justa y en el 35 no aguanto más y me pongo a andar pero un par de minutos después me animo a seguir corriendo porque pensándolo bien “si voy a trote en vez de andando puede que recupere fuerzas y no pierda tanto tiempo” y la verdad consigo ir por debajo de 5’/Km. Pero voy reventado y volveré a pararme otras 3 veces con sus posteriores vueltas a correr.
Voy jodido preguntándome por qué soy un maratoniano, sabiendo que este sufrimiento no va a parar el deseo de otro maratón. La última vez que reemprendo la marcha es en el Km 39 tras la asistencia de un ciclista que me da plátano y agua. Veo que aún es posible hacer MMP y intento darlo todo. Llego al cartel que pone Toral de los Vados y me quedan 9’ para el objetivo. Avivo la marcha, entre otras razones porque se oye próxima la megafonía de meta. En el 40 el isquio derecho se queja y tengo que ralentizar un poco la marcha so peligro de que me de un tirón. Desgraciadamente compruebo que aún queda una cuesta y que para llegar a la meta aún hay que dar un buen rodeo al pueblo. Los últimos metros me pongo a 4’30’’/Km pero no ha podido ser. Cuando pico el reloj marca 3 horas 12’01’’.

Tiene su aquel que después de más de 3 horas te quedes a 6 segundos de realizar MMP. Los primeros minutos son de frustración pero rápidamente me embarga un sentimiento de satisfacción pues he hecho un nuevo maratón y con una buena marca.
En los agradecimientos, como siempre especialmente a mi mujer, la que padece este hobbie, a mis hijas (mis mayores seguidoras), a mis compañer@s del CARMA y la comprensión de la directiva del instituto.

lunes, 6 de junio de 2011

UnHa xornada I-RRE-PE-TI-BLE

O pasado sábado 4 de xuño de 2011 tivo lugar na "boa vila que da de beber a quen pasa..." o Campionato Galego de Veteráns en pista ó aire libre e, despois do inusitado éxito do C.A.R. Marisqueiro na edición do ano pasado onde os seus dous participantes acadaron tres medallas nas súas respectivas categorías, este ano non podían faltar algúns dos seus membros, dispostos a xogar forte para obter novos éxitos.

Nembargantes a xornada foi un cúmulo de despropósitos tanto polo que á organización se refire como polo que aos nosos representantes lles toca... que xa lles valeu tamén!!

Por poñer un par d
e exemplos do que foi a "organización" (por chamarlle algo) imaxinadevos a audacia que supón facer unha única proba de 1500 m. con 30 corredores e nembargantes facer tres mangas de 5000 m.l.: unha de 35-40 con 11 participantes, unha mixta de 45-50 mixta con 12 participantes e outra de 55 en adiante con 11 participantes máis. Todo isto sen falar do retraso que todo isto ocasionou nas probas que ainda quedaban por celebrarse...

Polo que respecta aos nosos compañeiros houbo de todo. Algún chegou tarde para coller o dorsal e, por tanto, para poder confirmar participación na única proba na que iba participar; outros chegaron tarde á confirmación da participación (había que estar 45 minutos antes da hora prevista de celebración da proba... ainda que logo esa hora se retrasara considerablemente) pero cando menos lograron participar.

Como consecuencia de todo isto os nervios traizoaron a Antonio e foille imposible centrarse na proba que lle quedaba. Para colmo de males tocoulle abrir lume... cousas de competir por orde alfabética... e iso tamén xogou en contra. Despois dun nulo "rigoroso" nun primeiro salto que puido ser mellor marca persoal, o segundo salto foi un mero trámite para deixar constancia da súa participación e xa no terceiro arriscou excesivamente e, por desgracia, foi un nulo "en toda regla" como demostran as imaxes.

Nos 1.500 m.l. Ramiro mellorou o seu resultado do ano pasado en 5", pero o nivel exhibido este ano polos participantes fixo que con esa melloría somentes acadase un honroso 4º posto na súa categoría. Foi unha verdadeira magoa que non soubese que o participante que levaba diante era da súa categoría porque lle afastaron do metal menos de 4", e un pouco do pundonor que sabe exhibir en momentod decisivos podería terlle concedido o seu momento de gloria. Así e todo notouse que dentro de pouco (o vindeiro 18 se xuño) será o Campeonato de España de Clubes de Veteranos en pista e os habituales neste tipo de competicións están afinando os motores, pois os tempos foron realmente bos.



Finalmente, na súa primeira experiencia na pista, Pancho conseguiu facer mellor marca persoal nos 10.000 m.l. (39:17:40) e medalla de prata na súa categoría a base de sufrimento e paciencia, cabeza e resistencia, sempre acompañado pola súa familia e un compañeiro que alí quedou ata o final. Os 10.000 en pista son unha proba na que a mentalidade xoga case máis papel que a forza física ou a resistencia, xa que dar 25 voltas a unha corda de 400 metros acaban coa cachaza de calquera.

Cabe destaca
r tamén a presencia matinal de outro membro do equipo (afastado temporalmente da competición por motivos familiares) dando ánimo ao compañeiro Ramiro na súa proba e o acompañamento de parte das nosas familias sobre as gradas do Centro Galego de Tecnificación Deportiva, o que contribuíu a crear máis ambiente de clube e a levar mellor a espera entre probas.Aquí vos deixo o enlace para os resultados do Campionato Galego de Veteráns en pista ó aire libre e Galego de Marcha e o do blog de Beatriz Viteri, autora das fotografías empregadas para facer esta entrada.

domingo, 15 de mayo de 2011

Crónica de una carrera "grande" by Safardatxo
























Una carrera original,por lo que el grueso del equipo,y de Correr en Galicia,usease Tara,Ojordo y el que escribe,alla fuimos,a la aventura,a intentar dejar el liston bien gordo,perdon,bien alto.Cuando llegamos,nos dirigimos a la mesa en la que iban a repartir los dorsales,pero el tio que estaba alli,por decirlo claro,no nos hacia ni puto caso FOTO,por lo que desistimos de preguntarle algo mas,para mi que fue,que no querian que corrieran profesionales,y menos internacionales

Tras hacer el requerido,pesaje,para lo cual trajeron una bascula inalambrica con tecnologia WiFI,HDMI y demas modernidades FOTO,seguimos calentando,la lengua,como suele ser normal antes de las carreras.Nos colocamos unos dorsales en solidaridad a las victimas del terremoto de Lorca,gesto sugerido por el Gran Ojordo.
Faltando poco minutos para la salida,nos llaman a todos los corredores y nos ponen contra la pared,momento en el cual,tuve claro,la idea de esta carrera,non ponian contra la pared para fusilarnos y acabar con la gordura,con un sistema un poco cruel,pero tras protestar (por lo bajo,no fuera a ser que el primer tiro me lo llevara yo) comentaron que era para dividir por categorias,una de 90kg a 110kg, y otra de 110kg a ...kg.Que alivio,seguimos vivos!!
Ya en la linea de salida,FOTO,por una vez, y tras localizar a la rueda buena,mejor dicho en este caso,la panza buena,me coloco en primera linea,y no para salir en la foto,como hacen muchos,que distinto se ve todo desde aqui,que presion,
Tras una salida de:
Uno,dos y treees....,yo creia que iba a ser 1,2,3 y ya,salimos,2000m por delante,muchos kilos por detras,aguanto bien,pero la gente,sale mas rapido,asi que,como no estoy para echar cohetes,ire a mi ritmo,todo lo que sea acabar,sera una victoria,paso la 3ª curva en 9º puesto,y cuando llevamos 300m,sorpresa,AVITUALLAMIENTO,y sorprendentemente,varios de los que van por delante,cogen botella.He de reconocer,que si en vez de agua,me ponen una Superbock y unos pinchitos,me paro,y que le den a la carrera,pero bueno,no fue asi,y sigo para delante,tengo a la vista a los primeros,tenia claro,que la rueda a seguir,iba a ganar la carrera,era Fonsete del Atletismo Porriño,hay gordos profesionales,que os pensabais!!veo que va en cabeza,y el que iba 1º esta quedandose atras,por lo cual,mi tactica conservadora, va bien,ya que todos los que llevo por delante ya van muertos o casi muertos,llegamos a la unica subida que habia en la carrera,somos gordos,2 cuestas seria un genocidio de los buenos,aqui,era el punto de inflexion,mira para delante,y a adelantar,8º,7º,6º y 5º,objetivo cumplido,posibilidad de trofeo,llegamos al final de la subida,y sopresa,OTRO AVITUALLAMIENTO,no se si reir o llorar,enfilo la bajada,veo al 4º,me lleva 10m,pero ante el desconocimiento de lo que me quedaba por delante,decido conservar,lo cual fue el error,300m mas adelante,se acababa la carrera,no eran 2000,era un 1400,llego a meta,todo el mundo aplaude y me dan una medallita,no es un ladrillo,pero es una medalla que muchos no tendran.
Al poco rato,llegan Ojordo en un sprint digno de Cavendish y Tara,saludos,respiramos o lo intentamos y a recuperar
Me pongo a hablar con Fonsete,fotos para la hinchada porriñesa,y aparece un periodista que le empieza a entrevistar a el,y posteriormente a Tara
Empieza la entrega de trofeos,trofeo al mas pesado,de kilos,a la mujer mas pesada,tambien de kilos,trofeo al mas original,uno que iba acompañado por una ambulancia,y entrega de los trofeos a los primeros,al no ser cronometrada por ChampionChip,ni Cronotec ni BChip,creemos que hubo unos cuantos errores,pero bueno,yo iba a competir contra mi mismo y trofeo era pasarlo bien,y ese trofeo,creo que me lo gane
La organizacion,tras unas palabras,comento el gesto de los gallegos con los dorsales homenaje a Lorca,y nos invito a la posterior comida.Tras una charla con uno de ellos,nos obsequio por equipo,le debimos caer simpaticos,un Balon,una bufanda y una gorra del Sporting de Portugal,menos mal que era del Sporting,me caen simpaticos,si llega a ser del Bosta,no podria aceptar el regalo,por no quedar mal con el Mister
En resumen,la proxima vez,pedire el track de la carrera,reconocere el circuito,exigire avituallamientos liquidos y solidos,exigire chip y a poder ser,no pagar un duro,conseguir que puntuara para CeG,seria la repanocha,pero habria un aluvion de gorduras repentinas,asi que por el bien de tod@s,este punto quedaria olvidado
Un placer,estar en la misma carrera que Ojordo y Tara,no digo correr,porque lo nuestro no se llama asi,un placer conocer a Susana,quien tambien esta pillando el gusanillo de las carreras,y un placer lucir la NEGRA por Valença
Array + fotos

PD: Ningun gordo murio durante la realizacion de esta carrera

lunes, 2 de mayo de 2011

Safardatxo returns,de O Corgo a Tui,pasando por Melgaço,by Safardatxo

Cuanto tiempo hacia que no competia?sino recuerdo mal,desde el 4 de Julio.La carrera ideal para debutar con la "Negra",era esta,una organizacion de lujo,un recorrido inmejorable,y el año pasado aqui debutaron 2 cracks,Igor y Cachofoucellas (curiosamente los 2 llevaron trofeo este año)
Como cada año,este era mi 2º año en O Corgo,toco foto quedada en la casa del Aleman,pero como no estabamos todos,al final la foto mas completa se realizo en el camino,una de las fotos mas numerosas como club que tenemos,sino me equivoco


Echaba de menos eso de competir,da gustito correr al lado de tanta gente sudorosa,pero he de reconocer que peque de novato,me apunte a la carrera,sin ver los tracks y sin mentalizarme de si habia avituallamientos,por lo cual decidi,correr con mi mochila de hidratacion (25€ en cierta franquicia de deportes)
Como no queria debutar con victoria,luego exigen,y no es plan,decidi ir a un ritmo comodo,lo que significaba ir con las liebres de lujo (Tara y Tartarugo),pero se ve que Tartarugo tenia prisa por pillar cerveza y apuro el paso,si lo llego a saber,hubiera ido con el.
Cuando llevavamos 2km segun mi Forerruner Mental,el pie dio la lata,entraba dentro de lo previsto,asi que,a caminar en las subidas,y no forzar en el resto del terreno.Con Tara y conmigo,iba Trevinca,que ejercia de corredor escoba,vaya paciencia que tuvo el pobre hombre.
Tras pasar el avituallamiento y mancharme de barro todo lo que pude,llegamos a una señal,que advertia de lo que se avecinaba,pero se ve que se equivocaron y lo colocaron erroneamente (estos no subieron a Vilamor disfrazado de Urso),asi que tras esperar a que Tara dejara de jugar con la cuerda,subi comodamente por los escalones de la izquierda y tras ajustarle "mi" camara a FifthElement,continue la marcha.
En el pinar (no confundir con el verbo),tramo de subida que jodio lo suyo en el pie,pero sabia que tras esa tachuela,luego ya seria todo factible para intentar sentirme atleta,asi que tras despedirme de Tara y Trevinca,pase de un ritmo comodo a un ritmo mas fuerte,me sentia bien,el dolor ya era menor,asi que habia que aprovechar,en la bajada,vi a FifthElement,al final de la misma,asi que decidi demostrar mis virtudes en bajada,con la teoria aprendida tras tanto GMTA

Tras esa bajada,y para no hacer un feo,espere por Tara y Trevinca para poder llegar juntos a meta,que gusto da cruzar la meta y te den una cervezita bien fresca nada mas cruzarla
Antes de la entrega de trofeos,empanada,bollitos preñados,bizcocho y empanada de manzana,todo genial para reponer fuerzas
En la entrega de trofeos,exito CARMISTA,Jeff y Raquel,trofeo por parejas,y CachoFoucellas e Igor,trofeo por un gran Top25 Felicidades a los 4!! y a la Torçida CARMISTA por el
Como somos chicos limpios,toco ducha y ponerse guap@s para la feira do alvarinho de Melgaço,donde tocaba hidratacion postcarrera
En Melgaço,tras cenar,toco ir a hacer botellón,de esta parte no comento mucho porque no me acuerdo,jejeje
El domingo,tras acostarme a las tantas,5 de la mañana exactamente,toco levantarse para ir a Tui,la verdad es que las ganas eran pocas,pero al final me anime y la corri
El recorrido se me hizo perfecto en la primera parte,de echo,lleve un ritmo mas que decente durante 2km,hasta que el pie dijo Ja Foste, aminore,hasta que tuve que parar,relaje el pie un rato,y me reincorpore al paso de Tartarugo a mi vera,con la idea de engancharme a el,y aguantar lo mas posible,al poco de reincorporarme,cuestecita,no muy chunga,pero lo suficiente para tocarme los .....,paro a andar,y valore abandonar,pero,preferi esperar a pasar por meta,para decidirlo
Al paso por meta,en compañia de Tartarugo,decidi intentar seguir,el recorrido ya lo conocia de la 1ª vuelta,asi que podia regular para no sufrir,pero no contaba con lo que el atletismo "pro" se llama "que te venga un banderas",asi que encontre la motivacion para llegar a meta,saludar al Sr,Roca,no quiero insinuar nada,pero creo que el Alvarinho era de garrafón,jejeje
Como ocurriera en O Corgo,al final,me senti bien de piernas,con lo cual,acabe contento,pero por 2º dia consecutivo,me quitaron el ultimo puesto,no hay derecho!!!

Resumen del fin de semana,casi 16km,
con dolor dentro de lo esperado,en muy buena e inmejorable compañia,2 segundos puestos por la cola,y debur con la "Negra",lo cual,casi comfirma que casi me saque a la otra negra de encima








Gracias a l@s que me aguantasteis este fin de semana,y aceptar un consejo
Si vas a la fiesta del Alvarinho,no corras al dia siguiente
Fdo:El oso del Courel
Resumir 2 dias,es dificil,y Bin Laden,ocupa mucha red,hoy

miércoles, 13 de abril de 2011

Vig Bay '11... no siempre lo que empieza mal,acaba igual.








Sí,ya sé,el título de esta entrada es,como mínimo,raro,pero a veces las cosas se tuercen..y otras veces no,y procedo a explicarme:



Un ligero zumbido me despierta,tanteo la mesita de noche hasta que encuentro el telefono movil,son las 8:00 de la mañana.Es 10 de abril y ya estamos en el dia de la Vig Bay,un año más,el mismo pensamiento,"joder,que rapido pasa un año".Como sabeis,la edición anterior fue para mí un acto de frustación e impotencia insufrible,hasta el último día estuve engañandome a mi mismo de que podria hacerlo,cuando era consciente de que no era posible,me tragué mi orgullo e intenté acompañar ( desde una mountain bike ) a mis compañer@s de equipo,así hice y tambien ví desde fuera la dureza de una prueba debido a unas condiciones meteorologicas adversas...pero eso fué hace un año....y largo el camino personal que me llevó hasta el día de hoy.


Por fortuna,las condiciones son diferentes,con una salvedad,esa mañana me levanté tambien con mi maltrecho tobillo dandome la lata,afortunadamente por cuestiones para nada iguales.

Hace ya calor,aunque el dia esta medio nublado,tiene toda la pinta de que las temperaturas serán,al principio,soportables,pero en el momento que abran las nubes que hay,el sol va a apretar...llevamos 10 dias de buen tiempo y calor.Me pego una ducha y me cambio,ya de corto, para salir hacia Samil.


Por el camino recogemos a la ultima incorporacion de esta panda de maluc@s que formamos el Carma,su nombre en clave es LuaMeiga,el real,Doris.Una chica llena de ilusion y ganas,que a pesar de algun contratiempo en los ultimos dias con una rodilla tocada,se arma de valor y decide hacer su debut oficial en media maratón.3 semanas antes habia hecho,por primera vez en su vida,la distancia de 21 kms,en la famosísima Pre Vig Bay.Evidentemente,se notaba en su cara la preocupación de afrontar un reto que era importante para ella.Le animamos Auxi y yo,"podrás,ya verás" le decimos.


Ya llegamos a Samil,pelín tarde para la foto de grupo,aun así tenemos tiempo para conversar con algunos compañer@s ,y poco despues ya nos disponemos a colocarnos en la salida.Mi tobillo me sigue dando guerra y ni tan siquiera hago calentamiento.Pienso empezar con calma,asi que me coloco detras,y espero que con los kilometros vaya mejorando,sinceramente,no era muy optimista,de piernas y muscularmente estoy sorprendentemente bien,y eso que llevaba encima la batalla del dia anterior.


Salimos,aplausos y gran ambiente en Samil,hay mucha gente y el tiempo ayuda,la brisa reparadora viene muy bien.

Los primeros 4 kms,de vueltas por la salida,voy muy tranquilo,a casi 6 mins/km,voy charlando con khene y con mas personas que voy saludando,entre ellas,a nuestro querido ( al que echamos de menos ) Charly.


Dejamos Samil para ya ponernos en ruta direccion Baiona,en el primer repecho,ya me siento recuperado,mis tobillos empiezan a funcionar y me encuentro fuerte,con ganas de correr,asi que aprovecho el pequeño repecho para subir el ritmo,me sorprende ver gente caminando ya ahi....no llevamos ni 5 kms !!..."que calvario les espera,pienso".


LLegamos al segundo punto de inflexion en la Vig Bay,la subida de Canido,corta,pero que la gente que va por encima de sus posibilidades ya pagan su osadia...yo,voy cada vez mejor,y al llegar justo al principio de la subida animo a la gente " venga,que esto no es nada" "arriba"....me acuerdo del tramo de cortafuegos del dia anterior en Padron ( que me hizo sudar de lo lindo ),y me da la risa...subo como un cohete....hay quien me pregunta si la subida sigue aun mas..y les contesto que se lo tomen con calma hasta el km 10,a la altura de Saiana...que aun queda mucho !!


A la altura de la gasolinera encuentro a Doris,me sorprende encontrarla tan adelante,pero de repente reparo que el problema era que yo sali muy atras,de los ultimos,le pregunto que tal va y la respuesta no es muy clarificadora,poco despues me comenta que deberia hacer una "parada tecnica"..le aconsejo que lo haga lo mas rapido posible y pare.Y asi fue.

´

Justo en ese momento decidi no continuar con mi buena progresion ( me encontraba muy bien ),y echarle una mano a Doris en su primera Vig Bay...ya lo hice ( junto con Toniofrancia ) en la Pre Vig Bay y considere que seria bueno,aun recuerdo que en mi debut en la media maraton de Igualada ( alla por el 2003 ),un alma piadosa lo hizo conmigo,y guardo un grato recuerdo.



Ademas,mis deberes eran hacer kilometros,acumularlos,la marca era lo de menos,y si forzaba tambien aumentaba el riesgo de tener una sobrecarga,asi que no valia la pena tampoco,los argumentos pesaban mucho mas para tomar esa decision..el objetivo pues,pasó a intentar acompañar a Doris hasta la meta,a ser posible,en menos de 2:15,el tiempo que empleamos 3 semanas atras.


Seguimos pasando los kms,yo voy muy comodo y tengo tiempo para ir bromeando,se me esta pasando super rapido y no sufro nada.



Al llegar a Playa America me doy cuenta que Doris esta sufriendo un poco,le animo y la intento motivar,no se si con exito o no..pero ella sigue adelante,desde luego,es una luchadora.



La anecdota de la mañana fue al llegar al cruce de la Ramallosa,veo a Ruben (safardatxo ) haciendo fotos,me acerco hasta él y me paro a hablar,un hombre que habia a nuestro lado,me mira y empieza a decirme : ""venga campeón,que ya te queda poco,ánimos !!,que estás acabando ya"...pensando que estaba ya muerto y no podia más....nada mas alejado de la realidad,pensé : "le digo que ayer hice 50 kms de monte y hoy estoy aquí,mas fresco que él...o no ?".....opto por esbozar una sonrisa y volver a la carrera....


Finalmente,llegamos a la entrada de Baiona,en el km 19'5 le digo a Doris que esta media maratón ya no nos la quitaba nadie,ella ya tenia el brillo en los ojos de quién ve cumplido un sueño,me alegro por ella y le doy la enhorabuena.Encaramos la última recta de meta y se nos une una compañera de Castrelos 20:30,Dolores,creo que se llama,tambien era su debut,y también estaba emocionada,a falta de 200 metros les digo que hay que esprintar,entrar en meta dándolo todo....y así hicimos,en 2:08.Objetivo cumplido y contento.


Acabé mi reto personal que me había marcado ese fin de semana ( 50 + 21 ),no me lesioné,disfruté y ayudé ( un poquito ) a una persona a cumplir un objetivo.Así que como puse en el título de esta larguísima entrada : a veces,las cosas acaban mejor de cómo empiezan.Valió la pena.



Fran.Linkin.